Relay (satelliet)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Relay 1 sonde
Ontwerp van de Relay 1
Een technicus werkt aan de Relay 1
De hoornantenne die werd gebruikt voor communicatie met Relay 1

De Relay-serie was een Amerikaans communicatiesatelliet-programma uit de beginjaren van de ruimtevaart. Het was NASA's prototype voor een operationele communicatiesatelliet. Deze satelliet werd gebouwd door de firma RCA.

Relay 1[bewerken]

Relay 1 (ook wel: Relay A) werd gelanceerd op 13 december 1962 in een baan met een perigeum van 1322 km. en een apogeum van 7440 km. De inclinatie bedroeg 47,49° en hij draaide ruim 167 maal per minuut om zijn lengte-as.

Naar hedendaagse begrippen waren zowel de afmetingen, gewicht als prestaties uiterst bescheiden. Deze kunstmaan had een lengte van 81 cm., een diameter van 74 cm. en woog slechts 78 kg.[1] De zendcapaciteit was kleiner dan die van de Telstar 1: er kon slechts één TV-programma óf 24 telefoongesprekken worden overgeseind.[2]

Het voornaamste doel van deze sonde was het testen van signaaloverdracht van TV, telefoongesprekken, digitale data en facsimile. Evenals Relay 2 (gelanceerd op 21 januari 1964)[3] was dit een experimentele satelliet; de wetenschap wilde de prestatie-grenzen van de toenmalige kunstmanen vaststellen. Daarnaast installeerde men apparatuur om de stralingsgordels rond de Aarde te meten en in kaart te brengen.[4] [5] [6]

De eerste veertien dagen na lancering kampte deze kunstmaan met technische problemen, hij reageerde raar op bepaalde radiosignalen en er lekte stroom weg. Na deze twee weken gedroeg de satelliet zich weer normaal. Dit bleef zo tot begin 1965; door het probleem met de stroomvoorziening was er vanaf toen nog slechts onregelmatig contact met de sonde. Na 10 februari 1965 kwamen er geen wetenschappelijk nuttige gegevens meer binnen.[7]

Relay 2[bewerken]

Relay 2 (ook wel: Relay B), gelanceerd op 21 januari 1964, had een perigeum van 2091 km en een apogeum van 7411 km met een inclinatie van 46,29°.[8] Ook hier bedroeg het gewicht 78 kg. Net als Relay 1 was dit vooral een experimentele communicatiesatellliet met extra apparatuur om stralingsgordels in kaart te brengen. In vergelijking met zijn voorganger was het ontwerp enigszins gewijzigd, hetgeen zijn vruchten afwierp: de ongewenste reactie op bepaalde radiosignalen bleef nu achterwege. Op 20 november 1966 kreeg één van de twee transponders aan boord technische problemen; vanaf 20 januari 1967 kwam hiervan geen signaal meer door. Het andere exemplaar bleef functioneren tot 9 juni 1967.[9]

Huidige situatie[bewerken]

Zowel Relay 1[10] als Relay 2[11] bevinden zich nog steeds in een baan om de aarde. Voor de momentele posities van de satellieten, zie onderstaande externe links.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. "Geïllustreerde encyclopedie van de Ruimtevaart", ISBN 90 210 0597 2, © 1982, blz. 87 & 269
  2. "Van Spoetnik tot Space Shuttle", ISBN 90 6010 429-3, © 1980, 4e druk, blz. 173
  3. "Van Spoetnik tot Space Shuttle", ISBN 90 6010 429-3, © 1980, 4e druk, Relay-2, blz. 176
  4. Relay 1,Onderzoek met proton/elektron detectoren, NSSDC, bezocht 20 oktober 2010
  5. Relay 1,Solid-State Ion Chamber elektron/proton detector, NSSDC, bezocht 20 oktober 2010
  6. Relay 1,Onderzoek m.b.t. stralingsschade, NSSDC, bezocht 20 oktober 2010
  7. Relay 1,Info over verloop missie, NSSDC, bezocht 20 oktober 2010
  8. Relay 2 Omloopbaan info NSSDC, bezocht 20 oktober 2010
  9. Relay 2, Algemene info & missieverloop NSSDC, bezocht 20 oktober 2010
  10. U.S. Space Objects Registry, Bezocht 19 november 2013
  11. U.S. Space Objects Registry, Bezocht 19 november 2013