Relay (satelliet)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Relay 1 sonde
Ontwerp van de Relay 1
Een technicus werkt aan de Relay 1
De hoornantenne die werd gebruikt voor communicatie met Relay 1

De Relay-serie was een kortstondig Amerikaans communicatiesatellietprogramma in de beginjaren van de ruimtevaart. Het was NASA's prototype voor een operationele communicatiesatelliet. Deze satelliet werd gebouwd door de firma RCA.

Relay 1[bewerken]

Relay 1 (ook wel: Relay A) werd gelanceerd op 13 december 1962 in een baan om de aarde met een perigeum van 1322 km. en een apogeum van 7440 km. De inclinatie bedroeg 47,49° en hij draaide ruim 167 maal per minuut om zijn lengte-as.

Naar hedendaagse begrippen waren zowel de afmetingen, gewicht als prestaties uiterst bescheiden. Deze kunstmaan had een lengte van 81 cm, een diameter van 74 cm en woog slechts 78 kg.[1] De zendcapaciteit was kleiner dan die van de Telstar 1: er kon slechts één TV-programma óf 24 telefoongesprekken worden overgeseind.[2]

Het voornaamste doel van deze sonde was het testen van de signaaloverdracht van TV, telefoongesprekken, digitale data en facsimile. Evenals Relay 2 (gelanceerd op 21 januari 1964)[3] was dit een experimentele satelliet; de wetenschap wilde de prestatie-grenzen van de toenmalige kunstmanen vaststellen. Daarnaast installeerde men apparatuur om de stralingsgordels rond de Aarde te meten en in kaart te brengen.[4] [5] [6]

De eerste veertien dagen na lancering kampte deze kunstmaan met technische problemen: hij reageerde raar op bepaalde radiosignalen en er lekte stroom weg. Na deze twee weken gedroeg de satelliet zich weer normaal. Dit bleef zo tot begin 1965; door het probleem met de stroomvoorziening was er vanaf toen nog slechts onregelmatig contact met de sonde. Na 10 februari 1965 kwamen er geen wetenschappelijk nuttige gegevens meer binnen.[7]

Relay 2[bewerken]

Relay 2 (ook wel: Relay B), gelanceerd op 21 januari 1964, had een omwentelingsbaan met een perigeum van 2091 km en een apogeum van 7411 km met een inclinatie van 46,29°.[8] Ook hier bedroeg het gewicht 78 kg. Net als Relay 1 was dit vooral een experimentele communicatiesatellliet met extra apparatuur om stralingsgordels in kaart te brengen. In vergelijking met zijn voorganger was het ontwerp enigszins gewijzigd, hetgeen zijn vruchten afwierp: de ongewenste reactie op bepaalde radiosignalen bleef nu achterwege. Op 20 november 1966 kreeg één van de twee transponders aan boord technische problemen; vanaf 20 januari 1967 kwam hiervan geen signaal meer door. Het andere exemplaar bleef functioneren tot 9 juni 1967.[9]

Huidige situatie[bewerken]

Zowel Relay 1[10] als Relay 2[11] bevinden zich nog steeds in een baan om de aarde. Voor de momentele posities van de satellieten, zie onderstaande externe links.

Externe links[bewerken]