Sal Nistico

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Salvatore Nistico (Syracuse, 2 april 1938[1]Bern, 3 maart 1991) was een saxofonist in de moderne jazz. Hij speelde veel in de bigbands van Woody Herman.

Levensloop[bewerken]

Nistico, een autodidact, begon op de altsaxofoon, maar stapte in 1956 over op de tenorsaxofoon. Ook speelde hij enige tijd baritonsaxofoon. Hij was actief in orgel-trio's en rhythm-and-blues-groepjes. In de periode 1959-1960 speelde hij bij de Jazz Brothers, een groep met de gebroeders Chuck en Gap Mangione. Van 1962 tot 1965 was hij lid van Woody Herman's succesvolle "Swingin' Herd", waar hij opviel door zijn impulsieve soli. In 1965 en 1967 werkte hij in de bigband van Count Basie, maar hij keerde regelmatig terug bij Herman: in 1968-1970, 1971 en 1981-1982. Hij werkte als freelancer en nam verschillende albums op, waarop hij bop speelde.

Sal Nistico is te horen op albums van onder meer Pony Poindexter, Terry Gibbs, Bill Henderson, Tito Puente, Buddy Rich, Lionel Hampton, Buck Clayton, Francy Boland, Curtis Fuller, Helen Merrill, Sarah Vaughan, Chet Baker en Mel Tormé.

Nistico was verslaafd aan drugs.

Discografie[bewerken]

Als leider
Als begeleider (selectie)

Externe links[bewerken]

Noot[bewerken]

  1. Volgens de Neww Grove Dictionary of Jazz is hij geboren op 12 april 1940