Sanatorium

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Het dagsanatorium Herfte, even buiten Zwolle, in 1925

Een sanatorium is een herstellingsoord waar patiënten tijdelijk verblijven om te herstellen van een aandoening. Moderne benamingen zijn zorghotel, herstelhotel of zotel.

Tuberculose[bewerken | brontekst bewerken]

Sanatoria werden in de eerste helft van de 20e eeuw vooral ingericht om mensen met tuberculose te laten kuren bij gebrek aan een geneesmiddel voor deze vaak fatale ziekte. Schone lucht, bedrust en gezonde voeding waren toen de belangrijkste geneesmiddelen bij deze besmettelijke ziekte. Het eerste sanatorium voor tbc-patiënten werd in 1854 geopend in Görbersdorf in Duitsland door Hermann Brehmer (1826-1889). Tegenwoordig heet deze plaats Sokołowsko en ligt het in Polen. Een verblijf in een sanatorium kon maanden tot jaren duren.

Ook in Nederland bevonden zich tuberculose-sanatoria. Vanwege de gewenste schone lucht in de behandeling, bevonden de meeste sanatoria zich aan zee of nabij bossen. Een geliefde regio in de bossen was het Gooi (bijvoorbeeld Hoog Blaricum, Sanatorium Zonnestraal, Hoog Laren en Sanatorium Hilversum). Ook waren er sanatoria nabij steden, dit waren vaak dag- of nachtsanatoria, waar de patiënten respectievelijk 's avonds of 's ochtends weer naar huis gingen.

Zie ook: Lijst van voormalige tuberculose-sanatoria in Nederland

Zorghotel[bewerken | brontekst bewerken]

Anno 2019 fungeert een moderne vorm van het sanatorium vaak als een soort hotelfaciliteit ter overbrugging van behandeling in een ziekenhuis en thuiszorg. Het kan worden ingezet indien men om medische redenen tijdelijk niet thuis kan wonen. Er is medische nazorg en verpleging en verzorging mogelijk die in een thuissituatie niet gegeven kan worden. Daarnaast worden de gangbare hotelservices geleverd.

Eerstelijns verblijf[bewerken | brontekst bewerken]

Medisch noodzakelijk kortdurend verblijf in een sanatorium valt onder "Eerstelijns Verblijf" of "ELV". Voor ELV is een medische indicatie nodig binnen de Zorgverzekeringswet, maar een verblijf in een sanatorium kan ook andersoortig zijn en onder de Aanvullende Verzekering vallen. ELV is geïntroduceerd in 2015 als stap voor terugkeer naar huis of als palliatieve terminale zorg, met als respectievelijk gemiddelde zorgduur 40 dagen en 23 dagen.

Voorbeelden[bewerken | brontekst bewerken]

Nederland[bewerken | brontekst bewerken]

België[bewerken | brontekst bewerken]

Suriname[bewerken | brontekst bewerken]

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]