Signaal-ruisverhouding

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De signaal-ruisverhouding, SNR of S/N (Engels: Signal to Noise Ratio), is een maat voor de kwaliteit van een signaal waarin een storende ruis aanwezig is. De SNR geeft het vermogen (sterkte) van het gewenste signaal in verhouding tot het vermogen van de aanwezige ruis.

De SNR wordt meestal gegeven als het quotiënt van de gemiddelde vermogens Pgewenst van het gewenste signaal en Pruis van de achtergrondruis:

 SNR = \frac{P_{\mathrm{gewenst}}}{P_{\mathrm{ruis}}},

of op logaritmische schaal in dB (decibel):

 SNR_{dB} = 10\log_{10}\left(\frac{P_{\mathrm{gewenst}}}{P_{\mathrm{ruis}}}\right)\mathrm{dB} .

Bedraagt de SNR 3 (ofwel  SNR_{dB} = 10\log_{10}3=4{,}7\mathrm{dB} ), dan kan men het signaal detecteren (er is een signaal, maar onbekend hoe groot). Bedraagt de SNR 10 (ofwel  SNR_{dB} = 10\log_{10}10=10\mathrm{dB} ), dan is ook de grootte van het signaal kwantitatief te bepalen. Voor bepaalde toepassingen, zoals geluidsonderzoek, gelden voor de SNR andere definities.

Voorbeeld SNR. Ruisintensiteit s_ruis = 1; fictief signaal 1 niet detecteerbaar: intensiteit 1,8; signaal 2 detecteerbaar: intensiteit 3,5; signaal 3 kwantificeerbaar: intensiteit 11