Six degrees of separation (theorie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Door een netwerk, met maximaal vijf tussenschakels, is eenieder op aarde met elkaar verbonden

Six degrees of separation (letterlijk "zes graden van verwijdering") is de theorie dat iedereen slechts zes stappen of minder van elkaar verwijderd is. Zo ontstaat een ketting van ‘vrienden van vrienden’ om twee mensen met elkaar te verbinden in maximaal zes stappen. De term ‘six degrees of separation' wordt vaak gebruikt als synoniem voor het ‘kleine wereld’ fenomeen. Alle mensen ter wereld zouden elkaar makkelijk in 6 stappen kunnen bereiken. Er is divers onderzoek gedaan om de theorie empirisch of theoretisch te onderbouwen.

Ontstaan[bewerken]

Frigyes Karinthy, een populaire Hongaarse schrijver en vertaler, gebruikt het begrip als eerste in zijn korteverhalenbundel Everything is Different (1929). Hij gaat ervan uit dat de mensheid een netwerk is waarin alle mensen via maximaal vijf tussenpersonen en zes tussenstappen met elkaar verbonden zijn. Het begrip krijgt een bredere bekendheid vanaf het moment dat John Guare het in 1990 als titel voor zijn toneelstuk gebruikt.

Onderzoek[bewerken]

De theorie heeft tot divers onderzoek geleid, met als doel om te bepalen of de hypothese ontzenuwd dan wel bevestigd kan worden. Een computersimulatie, uitgevoerd met relatief eenvoudige computers in 1973, voorspelde dat er over de gehele populatie van de V.S. alle mensen met elkaar contact zouden kunnen maken binnen 3 stappen.

Small world experiment[bewerken]

De studie, bekend als het ‘small world experiment’, van Stanley Milgram[1], is uitgevoerd om deze vermeende verbondenheid empirisch te meten. Ook uit de studie van Milgram kwam eerder een afstand van 3 stappen, als gemiddelde binnen de V.S., waarbij hij niet speculeerde over de benodigde stappen binnen gehele wereld. Milgram gebruikte in zijn breed bekend geworden publicatie nergens de term "six degrees of separation." Tegenstanders beweren bovendien dat Milgrams experiment geen bewijs vormde voor een dergelijk verband.[2]

Computernetwerken[bewerken]

In 2001 probeerde Duncan Watts, professor aan de Columbia-universiteit, Milgrams experiment opnieuw uit te voeren op het internet. Hij gebruikte een e-mailbericht als het “pakketje” dat moest worden afgeleverd met 48.000 afzenders en 19 doelen in 157 landen. Watts stelde vast dat het gemiddeld aantal tussenstappen ongeveer zes was. Een andere studie uit 2007 door Jure Leskovec en Eric Horvitz onderzocht een dataset van berichten bestaande uit 30 miljard gesprekken tussen 240 miljoen mensen. Ze concludeerden dat de gemiddelde weglengte onder Microsoft Messenger gebruikers zes was. [3]

Onderzoek Columbia-universiteit[bewerken]

In 2003 begon de Columbia-universiteit met een experiment naar sociale verbanden tussen e-mailgebruikers. Het experiment heette ‘the Columbia Small World Project’ en omvatte 24.163 e-mailketens die gericht waren op 18 doelen uit 13 verschillende landen over de hele wereld.[4] Bijna 100.000 mensen registreerden zich, maar slechts 384 (3%) van de verzonden mails bereikte het einddoel. Onder de succesvolle ketens bereikten sommigen het doel pas na 7, 8, 9 of 10 stappen. Dodds merkte in zijn conclusies over het onderzoek op dat de deelnemers, allemaal vrijwilligers, een beperkte selectie waren van alle internetgebruikers, namelijk afkomstig uit Noord-Amerika, middenklasse, met een college opleiding etc. Bovendien concludeerde Dodds dat de onderlinge verbondenheid van deze proefpersonen op basis van professionele banden veel sterker was dan verbondenheid binnen familie of vriendschappen. De auteurs duiden “het gebrek aan interesse” aan als de bepalende factor in het hoge uitvalpercentage.[5]

Facebookonderzoek[bewerken]

Het datateam van Facebook publiceerde in november 2011 twee artikelen, waaruit bleek dat tussen alle Facebookgebruikers ten tijde van het onderzoek (721 miljoen gebruikers met 69 miljard vriendschaplinks) de gemiddelde afstand 4.74 bedroeg.[6]

Wiskundig onderzoek[bewerken]

In de jaren 50 schreven Ithiel de Sola Pool en Manfred Kochen Contacts and Influences. Hierin bedachten ze wiskundige modellen over de structuur van sociale netwerken.

Het concept van dit netwerk met maximaal vijf tussenschakels is gebaseerd op het idee dat het aantal kenniskringen exponentieel toeneemt met het aantal schakels in de netwerkketen, vergelijkbaar met wat de vrienden van de Hongaarse wiskundige Paul Erdős verzonnen: het erdősgetal. [7] [8]

Zie ook[bewerken]

Externe Links[bewerken]