Spirometrie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een spirometer

Spirometrie is een medisch onderzoek dat de functie van de longen meet. Voor het uitvoeren van een spirometrie wordt gebruikgemaakt van een spirometer. Spirometrie kan vaak bij de huisarts worden uitgevoerd en is in de meeste ziekenhuizen onderdeel van het uitgebreide longfunctieonderzoek.

Er bestaan verschillende spirometrietesten. De meest gebruikte is de geforceerde vitale capaciteit (FVC, forced vital capacity). Bij deze test zit de patiënt rechtop, ademt hij volledig in en blaast hij alle lucht zonder hapering of onderbreking zo snel en krachtig mogelijk uit in de spirometer. Het is een zeer belangrijke test voor het opsporen van ademhalingsziekten zoals astma en COPD. De belangrijkste parameters van een spirometrie zijn de FEV1 dit is de eensecondewaarde (het uitgeblazen volume tijdens de eerste seconde van de test), de FEF25-75 (het gemiddelde debiet tussen 25 en 75% van de FVC) en de PEF (peak expiratory flow, de hoogste flow van de test).

Wanneer de FEV1 wordt gedeeld door de vitale capaciteit (gemeten tijdens een aparte, niet geforceerde, meting) krijgt men de Tiffeneau-index. De normale waarde voor deze index is ca. 0,75. Onder 0,70 is er sprake van een obstructieve longfunctie. Indien bij de bepaling van de Tiffeneau-index geen gebruik gemaakt wordt van een apart gemeten vitale capaciteit, maar van de geforceerde vitale capaciteit, zal de index hoger uitvallen aangezien bij de geforceerde metingen de vitale capaciteit lager wordt door het collaberen van luchtwegen. De mate van obstructie wordt dan onderschat.

Grafiek van een gezonde flow-volume-curve

Externe links[bewerken]