The Man in the Gray Flannel Suit

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
The Man in the Gray Flannel Suit
De man in het donkergrijze pak (NL)[1]
(Filmposter op en.wikipedia.org)
Regie Nunnally Johnson
Producent Darryl F. Zanuck
Scenario Boek:
Sloan Wilson
Scenario:
Nunnally Johnson
Hoofdrollen Gregory Peck
Jennifer Jones
Muziek Bernard Herrmann
Montage Dorothy Spencer
Cinematografie Charles G. Clarke
Distributie 20th Century Fox
Première Vlag van Verenigde Staten 8 mei 1956
Vlag van Nederland September 1956
Genre Drama / Oorlog
Speelduur 153 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $2,67 miljoen
Opbrengst $4,35 miljoen (VS)[2]
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

The Man in the Gray Flannel Suit is een Amerikaanse oorlogsdramafilm uit 1956 onder regie van Nunnally Johnson. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Sloan Wilson en werd opgenomen in CinemaScope. Destijds werd de film, met in de hoofdrollen Gregory Peck en Jennifer Jones, in Nederland uitgebracht onder de titel De man in het donkergrijze pak.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Tom en Betsy Rath zijn een getrouwd stel met drie kinderen die in de suburbs van Westport (Connecticut) wonen. De 33-jarige Tom heeft ernstige trauma's overgehouden aan zijn dienst in het Amerikaans leger ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Als paratrooper vermoordde hij eigenhandig zeventien soldaten. Bovendien hield hij er een buitenechtelijke affaire op na met Maria Montagne, een pittige Italiaanse die hij zwanger achterliet om terug te keren naar zijn familie in de Verenigde Staten.

In 1955 is de familie Rath in milde geldproblemen terechtgekomen. Betsy vindt dat Toms baan bij een liefdadigheidsbedrijf niet goed genoeg betaalt en moedigt hem aan om op sollicitatiegesprek te gaan bij een televisienetwerk in New York City. Tom wordt door directeur Ralph Hopkins aangesteld bij public relations, maar heeft weinig enthousiasme voor zijn baan. Hij werkt desalniettemin zeer hard om zijn familie te onderhouden, maar zijn relatie met zijn vrouw verslechtert. Hij is getuige van Ralphs zeer slechte huwelijk met Helen en merkt op dat Ralph bovendien vervreemd is van zijn achttienjarige dochter Susan.

Op een dag ontvangt Tom een brief van Maria, waarin ze vraagt om een financiële bijdrage voor hun zoon. Hij besluit om de brief te delen met Betsy, die in een emotionele confrontatie benadrukt hoe ze altijd achter hem stond ondanks zijn afwezige mentaliteit. Na een zenuwinzinking verlaat ze het huis en raakt verzeild in een auto-ongeluk. Tom realiseert zich op dat moment hoe zijn baan te veel druk op hem uitoefent en laat de positie aan zich voorbij schieten om meer tijd te kunnen doorbrengen met zijn vrouw en kinderen.

Rolverdeling[bewerken]

Productie[bewerken]

Schrijver Sloan Wilson hoopte dat Montgomery Clift in de hoofdrol zou worden gecast, maar de rol ging naar Gregory Peck. Ter voorbereiding bezocht Peck enkele reclamebedrijven, het televisienetwerk NBC, reisde met dezelfde trein als zijn personage en las het boek van Wilson aandachtig.[3]

Actrice Eva Marie Saint vertelde in een interview dat ze het scenario bewonderde, maar ze weigerde de vrouwelijke hoofdrol ten gunste van een langdurige vakantie.[4] De rol ging nadien naar Jennifer Jones, die klaagde over de omvang van haar rol en succesvol eiste dat deze werd vergroot.[5]

De film werd op locatie in New York City en Westport, Connecticut opgenomen.[5]

Ontvangst[bewerken]

Het verhaal en de titel stond destijds symbool voor conformisme in de zakenwereld van de Amerikaanse middenklasse en diende in recentere tijden als invloed voor de televisieserie Mad Men.[3] De film werd destijds matig ontvangen door critici, die klaagden over een afwezigheid van de spirit die wel te vinden was in de roman.[3] Recensent van The New York Times was het hier niet mee eens en schreef dat de film een verbetering is ten opzichte van het boek.[3]

In Nederland kreeg de film ook gemengde reacties. Recensent van De Telegraaf bewonderde de scènes in de zakenwereld, maar klaagde over "de rol van Jennifer Jones, die voortdurend schreeuwt, huilt en kwaad is, alsof zij op het toneel en niet voor de filmcamera staat. [..] De man in het donkergrijze pak [doet] tamelijk verward [aan], met zijn weinige lang-uitgespannen scènes, die te weinig onderling verband hebben om een eenheid van de film te maken."[6]