Naar inhoud springen

Theodor Wulf

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Theodor Wulf
Theodor Wulf
Algemene informatie
Geboortedatum 28 juli 1868
Geboorteplaats Hamm
Overlijdensdatum 19 juni 1946
Overlijdensplaats Hallenberg
Werk
Beroep natuurkundige,[1] astronoom,[2] katholiek theoloog[2]Bewerken op Wikidata
Werkveld natuurkunde, astronomie, theologie
Studie
School/universiteit Georg-August-Universität Göttingen
Religie
Religie katholicismeBewerken op Wikidata
Kloosterorde jezuïeten
Persoonlijk
Talen Duits
De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata.
U kunt die informatie bewerken.

Theodor Wulf (Hamm, 28 juli 1868Hallenberg, 19 juni 1946) was een Duits jezuïetenpater en natuurkundige. Hij was een van de eerste wetenschappers die de aanwezigheid van kosmische straling opmerkte.

Wulf werd een jezuïetenpater op 20-jarige leeftijd voordat hij natuurkunde studeerde onder Walther Nernst aan de universiteit van Göttingen. Van 1904 tot 1914 en van 1918 tot 1935 was hij docent aan een rooms-katholieke middelbare school in Valkenburg, Zuid-Limburg.

Hij ontwierp en bouwde een zeer gevoelige elektroscoop waarmee hij de aanwezigheid kon aantonen van energierijke geladen deeltjes (of elektromagnetische golven). De reden is dat na verloop van tijd zelfs een zeer goed geladen elektroscoop zijn lading verliest. Na de ontdekking van radioactiviteit dacht men dat deze ontlading werd veroorzaakt door natuurlijke stralingsbronnen in de grond. Wulf voorspelde dat als hij ver genoeg verwijderd was van deze bronnen hij minder ontlading zou detecteren.

Om deze veronderstelling te bewijzen vergeleek hij in 1910 de straling op de grond als op de top van het toenmalig hoogste bouwwerk ter wereld, de Eiffeltoren. Toen hij de 300 meter hoge toren opklom merkte hij dat in plaats van een sterke afname de straling geenszins afnam maar juist iets was toegenomen. De resultaten van zijn vierdaagse observatie op de Eiffeltoren publiceerde hij in een artikel in het Physikalische Zeitschrift[3]. Echter zijn resultaten werden in eerste instantie niet geaccepteerd.

Dit veranderde in 1912 toen de Oostenrijkse natuurkundige Victor Franz Hess de bevindingen van Wulf onder ogen kreeg. Met behulp van een heteluchtballon mat hij de ontlading op 5 km hoogte, waar hij een duidelijke toename zag van de straling. Volgens Hess was de straling afkomstige uit de ruimte en aldus werd Wulf de ontdekker van Höhenstrahlung (later kosmische straling genoemd).

  • Einsteins Relativitätstheorie (1921)
  • Lehrbuch der Physik (1926)
  • Elektrostatische Versuche mit Anwendung des Universalelektroskops (1928)
  • Die Schwingungsbewegung (1931)
  • Die Faden-Elektrometer (1933)
  • Die Bausteine der Körperwelt (1935)