Uniciteit

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Uniciteit betekent in de wiskunde en logica dat een eigenschap voor precies één element van een verzameling geldt. De bijbehorende unieke existentiekwantor wordt genoteerd als .

Voorbeeld[bewerken]

De volgende uitspraak is waar: er is precies één positief reëel getal x zodanig dat . Dit geldt namelijk voor . Wiskundigen noteren dit als:

De volgende uitspraak is echter onjuist: er is precies één reëel getal x zodanig dat . Dit geldt namelijk voor en . Dat er niet precies één reëel getal x is zodanig dat (dus dat er nul of minstens twee zijn) wordt genoteerd als:

In het eerste geval geldt unieke existentie, in het tweede geval niet.

Zie ook[bewerken]