Verstoting

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Verstoting vindt plaats wanneer een individu opzettelijk wordt uitgesloten van een sociale relatie of sociale interactie of een normale behandeling. Dit omvat interpersoonlijke afwijzing (of afwijzing door leeftijdsgenoten), romantische afwijzing en familiale vervreemding. Een persoon kan worden afgewezen door individuen of een hele groep mensen. Verder kan afwijzing actief zijn, door pesten, plagen of belachelijk maken, of passief, door een persoon te negeren, of de "stille behandeling" te geven. De ervaring van afgewezen worden is subjectief voor de ontvanger en het kan worden waargenomen wanneer het niet echt aanwezig is. Het woord ostracisme wordt vaak gebruikt voor het proces in het oude Griekenland.[1]

Hoewel mensen sociale wezens zijn, is een zekere mate van afwijzing een onvermijdelijk onderdeel van het leven. Desalniettemin kan afwijzing een probleem worden wanneer deze langdurig of consistent is, wanneer de relatie belangrijk is of wanneer het individu zeer gevoelig is voor afwijzing. Afwijzing door een hele groep mensen kan vooral negatieve effecten hebben, vooral als het leidt tot sociaal isolement.[2]

De ervaring van afwijzing kan leiden tot een aantal nadelige psychologische gevolgen, zoals eenzaamheid, een laag zelfbeeld, agressie en depressie.[3] Het kan ook leiden tot gevoelens van onzekerheid en een verhoogde gevoeligheid voor toekomstige afwijzing.[4]

Referenties[bewerken | brontekst bewerken]