Viaduc des Rochers Noirs

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Viaduc des Rochers Noirs

De Viaduc des Rochers Noirs is een tuibrug in Frankrijk tussen Soursac en Lapleau in de Corrèze. De brug steekt het steile dal van de Luzège over en wordt ook wel Viaduc des Rochers Taillade genoemd, omdat de rotsen aan de Soursac-kant ook wel de Zwarte rotsen van Taillade heetten.

De grote diepte van het ravijn en de steile helling van beide oevers maakte de aanleg van een klassiek viaduct met veel heipalen onmogelijk. Daarom werd het eerst beschouwd als de bouw van een hangbrug, maar deze optie werd opgegeven vanwege het gebrek aan stijfheid van een dergelijke constructie, onverenigbaar met het passeren van zware treinen die gevaarlijke trillingen kunnen veroorzaken. Toegegeven, een hangbrug wordt ondersteund door kabels die flexibel van aard zijn. De stijfheid van de constructie kon alleen worden geleverd door het dek, dat dienovereenkomstig had moeten worden versterkt.

Uiteindelijk werd het viaduct ontworpen volgens een model dat bijna identiek is aan dat van Albert Gisclard die in 1909 in Cassagne op de lijn van de gele trein van Cerdagne in de Pyreneeën een brug bouwde. Het idee is gebaseerd op twee concepten: Hang het dek eerst op aan kabels die zodanig zijn gerangschikt dat ze geometrische driehoeken vormen die absolute stijfheid garanderen en versterk deze kabels met een tweede set ter ondersteuning volgens het Ordish-principe. Het is dus strikt genomen geen hangbrug, maar een tuibrug waarin alle kabels worden vervoerd en tussen hen hun respectieve inspanningen annuleren.

De gebruikte kabels van deze brug zijn gemaakt volgens het ontwerp van Ferdinand Arnodin. De bijzonderheid van de laatste is om meerdere lagen strengen in tegengestelde richtingen gedraaid te hebben om antivibratieparen te vormen die samen vast komen te zitten als ze worden geactiveerd. Verder is er een tweede set kabels opgehangen (het Ordish-systeem) om extra draagkracht te genereren om zodoende de 'hoofd-dragende kabels' te versterken. Door de sterkte van de rotsen aan beide oevers van de Luzége kon dit worden gerealiseerd en daarme kon men de toenmalige zeer grote afstand van 162 meter worden overbrugd.

De bouw van de brug is begonnen in 1911. Op 8 mei 1913 was de brug bijna klaar en is er een test-trein overheen gereden. Deze trein bestond uit 2 locomotieven van elk 28 ton en 7 beladen wagons (met voornamelijk hout). Het totale gewicht hiervan was 197,3 ton. Wegens twijfels over de resultaten is het officiële rapport van deze proefrit pas twee dagen later gepubliceerd. De brug is toen officieel geschikt verklaard en de laatste details konden toen worden afgerond. Op 31 augustus 1913 is de eerste trein over de brug gereden met toenmalig president Raymond Poincaré als een van de passagiers. De president van Frankrijk heeft toen de brug officieel geopend en met deze opening, bijna 10 jaar nadat men was begonnen met de aanleg van de route, was het hele traject tussen Ussel en Tulle een feit.

De brug maakte deel uit van het spoornetwerk van de Corrèze, dit viaduct lag op het traject tussen Tulle en Ussel en heette 'Route du Transcorrézien'. Omstreeks 1931 werden grote stukken van de route geasfalteerd en ook gebruikt voor gemotoriseerd vervoer. Ook het brugdek van deze hangbrug werd geasfalteerd en tegelijkertijd werd de stoomlocomotief vervangen door een dieseltrein. Vervolgens werd de route hernoemd naar Tramways de la Corréze. Ook vandaag de dag zijn grote delen van de route nog steeds geasfalteerd, tenzij er een logischer route bestaat. Sommige delen zijn verlaten; het asfalt is daar dan ook zeer slecht. Op stukken die nooit zijn geasfalteerd zijn nog sporen te vinden van bijvoorbeeld bielzen. Hier gaat het karrespoor gelijkmatig op en neer. De laatste rit tussen Ussel en Tulle werd gereden op 31 december 1959, per 1 januari 1960 werd de hele route, inclusief brug, opengesteld voor normaal verkeer.

Het meerendeel van de kabels zijn vervangen in 1985; eind jaren '90 brak nog een van de originele dragende kabels, deze is ook vervangen. Tot 1983 kon men per auto de brug oversteken, daarna alleen te voet/fiets/motor. Op 2 april 2005 werd de brug volledig afgesloten, ook voor voetgangers. Er werden barricades en hekken voor de brug geplaatst in verband met de veiligheid.

De brug is in het jaar 2000 als Historisch Monument verklaard, maar het ontbreekt beide gemeentes Soursac en Lapleau aan middelen om de brug te onderhouden volgens een aangepast en zeer duur procedé. De brug is regelmatig onderwerp van gesprek in beide gemeenteraadsvergaderingen, maar men komt telkens tot de conclusie dat de route inclusief brug of fatsoenlijk moet worden opgeknapt of verlaten zal moeten worden. Een besluit is hierover vooralsnog niet genomen; meestal zijn het de financiële middelen die ontbreken om deze dure brug te onderhouden. Er is wel een lichtere hangbrug gemaakt die de Luzége oversteekt lager in het dal, maar dit betreft een wandelroute.

Er zijn burgerinitiatieven opgestart om de brug te behouden, maar het zou alsnog teveel geld kosten om de brug in de huidige staat te behouden.

Ondanks de vele belangstelling en de historische waarde blijkt de brug te duur te zijn om onderhouden te worden. De historische brug van meer dan honderd jaar oud staat op instorten; de vraag is alleen wanneer dit zal gebeuren.

Externe links[bewerken]