Vickershardheid

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hardheid volgens Vickers.png

Bij de Vickers-hardheidstest wordt een diamanten vierzijdige piramide met een tophoek van 136° in het te meten object gedrukt met een kracht F. De kracht wordt binnen 2 tot 8 seconden opgebouwd en vastgehouden gedurende 10 tot 15 seconden. Na het wegnemen van de kracht worden de beide diagonalen (d1 en d2) opgemeten met behulp van een meetmicroscoop. Door het weggedrukte oppervlak te bepalen kan met behulp van onderstaande formule de bijbehorende hardheidswaarde worden bepaald. Deze waarde wordt uitgedrukt in "Hardheid volgens Vickers" (HV).

HV = 0,102 \cdot \frac {2 \cdot F \cdot sin ( \frac { \alpha } { 2 } ) } { d ^2}

In de meeste gevallen is de tophoek 136°, dan wordt de uitdrukking:

0,189 \cdot \frac{F}{d^2}
  • \alpha = tophoek piramide [°]
  • F = testkracht [N]
  • d = rekenkundig gemiddelde diagonalen [mm]

Geschiedenis en gebruik[bewerken]

De Vickers hardheidstest is in 1925 door Smith en Sandland ontwikkeld en genoemd naar de Britse vliegtuigbouwer Vickers. De testmethode is vastgelegd in internationale norm DIN EN ISO 6507.

De Vickers testmethode is vergelijkbaar met de Brinell-test, maar indruk bij een Vickers-test is gemakkelijker af te lezen dan de cirkelvormige indruk bij de Brinell-methode.