Vloek van de farao

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Vloek van de farao is het volksgeloof dat beweert dat diegene die zich toegang verschaft(e) tot het graf van een farao, hiervoor gestraft zou (zal) worden. Aan dit volksgeloof zijn diverse sagen gekoppeld. In graven van vooral de koningen van het Oude Rijk zijn inscripties gevonden die verwijzen naar het (afschuwelijke) lot dat grafschenders zou treffen bij betreding van de tombes.

Toetanchamons vloek[bewerken]

Lord Carnavon stierf kort na opening van het graf van Toetanchamon

Het bekendste verhaal betreffende de vloek van de farao is dat van de expeditie onder leiding van Howard Carter naar het graf van farao Toetanchamon. Na opening van de tombe, zouden enkele leden, waaronder de financier van de uitgravingen Lord Carnarvon, op mysterieuze wijze kort na elkaar zijn gestorven. In het graf zouden plakkaten gevonden zijn met de bezwering "Degene die de slaap van de Farao stoort zal met de vleugels van de dood worden aangetast". Hiervan is geen bewijs, hoewel er graven bestaan met soortgelijke waarschuwingen. De tekst stamt waarschijnlijk van speculatieve krantenberichten uit die tijd.

Zes weken na opening van het graf werd Lord Carnarvon erg ziek. Aanvankelijk leek het mee te vallen, maar hij kreeg heel hoge koorts en hij ging ijlen. Hierna viel hij in coma. Op de dag van zijn dood gingen in Caïro alle lichten uit. De hond van Carnarvon (die zich in het huis van zijn baas in Engeland bevond) zou hard zijn gaan janken en viel daarna dood neer. Het huis van één van Lord Carnavons vrienden, Bruce Ingham, zou door de vloek in vlammen op zijn gegaan.

Het verhaal van de vloek werd snel overgenomen in diverse media, waaronder de New York Times en werd aangehangen door Arthur Conan Doyle, de bedenker van Sherlock Holmes.

Waarheidsgehalte[bewerken]

Uit onderzoek is gebleken dat Lord Carnarvon hoogstwaarschijnlijk stierf aan bloedvergiftiging veroorzaakt door het opensnijden van een muggenbeet tijdens het scheren. De tekst die wordt aangehaald, is later nergens teruggevonden in de tombe van Toetanchamon. Ook het verhaal van de hond van Lord Carnavon is nergens terug te vinden. Over het uitvallen van het licht in Cairo kan enkel vermeld worden dat dit zeer vaak gebeurde, dus dat de gelijktijdigheid van de gebeurtenissen niets bijzonders was.

Van de 58 deelnemers aan de opening van het graf, stierven slechts 8 mensen binnen twaalf jaar, wat een normaal sterftegetal is voor die periode.

Schimmels[bewerken]

Hoewel de vloek van de farao achterhaald is, blijkt uit onderzoek dat zich in de gesloten tombes en graven gevaarlijk hoge concentraties van bacteriën en schimmels kunnen bevinden, zoals Aspergillus niger en Aspergillus flavus. Inmiddels is bekend dat Aspergillus-schimmels ernstige ziekten bij de mens kunnen veroorzaken, die bekend zijn onder de naam Aspergillose.

Ander gebruik van de term[bewerken]

De term 'vloek van de farao' wordt tegenwoordig ook wel gebruikt voor de buikkrampen en diarree die veel toeristen in Egypte oplopen. Oorzaak hiervan is het eten en het andere klimaat. De verschijnselen zijn meestal kort en hevig.

Een soortgelijk verhaal doet de ronde over de "ijsman" Ötzi: de vloek van Ötzi.