Wet van Darcy

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De wet van Darcy is een wet voor de beschrijving van stroming van grondwater. Henry Darcy onderzocht de stroming van water door zandfilterbedden en publiceerde zijn bevindingen in 1856[1], twee jaar voor zijn dood. Zijn experimenten lieten zien dat de stroming van water door een met water verzadigd zandlichaam, evenredig is aan het verschil in waterhoogte aan de beide einden van dit lichaam en omgekeerd evenredig met de lengte ervan. Dit is bekend geworden als de wet van Darcy, die op zijn simpelst als volgt kan worden beschreven:

Q=-K\cdot i = -k \cdot A \cdot i

waarin:

Voor het specifieke debiet geldt:

q=-K\cdot i/A = -k\cdot i

waarin:

De wet van Darcy is geldig als de stroming laminair is. Indien de stroomsnelheden groot worden, en de stroming daarmee turbulent wordt, mag deze formule niet meer toegepast worden. In de bodem is de stroomsnelheid echter zo laag dat alle grondwaterstroming laminair is.

Elektrisch analogon[bewerken]

De wet van Ohm is het elektrisch analogon van de wet van Darcy omdat de doorlatendheid (K) omgekeerd evenredig is met de weerstand. Zo kon met een analoge computer of hybride computer de twee-dimensionale grondwaterstroming volgens de wet van Darcy gesimuleerd worden – zoals bijvoorbeeld in ELNAG.

Bronnen, noten en/of referenties

Referentie

  1. Darcy, H.P.G., 1856: Les fontaines publiques de la ville de Dijon, Parijs