Wim van Dooren

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Wim van Dooren (filosoof))
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Willem van Dooren (Den Haag, 14 juni 1934 - Utrecht, 17 oktober 1993) was een Nederlands filosoof en hoogleraar aan de Technische Hogeschool Delft en een expert op het gebied van anarchisme, modern- en Renaissance-humanisme en wetenschapsfilosofie.

Levensloop[bewerken]

Van Dooren was het jongste kind in een gezin van vijf kinderen. Zijn vader was hoofd van een christelijke muloschool. Na zijn gymnasium studeerde Wim theologie aan de Universiteit van Amsterdam van 1952 tot 1958, hierna tot 1961 filosofie en Duits aan de Universiteit van Utrecht en later nog in Göttingen. In 1965 promoveerde hij in Utrecht op het filosofische proefschrift Het totaliteitsbegrip bij Hegel en zijn voorgangers. Naast Hegel had ook de Italiaanse renaissancefilosoof en humanist Pietro Pomponazzi zijn belangstelling.

Van Dooren ging aan het werk als leraar Duits in Gouda, werkte vanaf 1963 als wetenschappelijk medewerker geschiedenis van de wijsbegeerte aan de Universiteit van Utrecht. In 1966 werd hij hoogleraar filosofie vanwege de Humanistische Stichting Socrates aan de Technische Hogeschool Delft.

Hij was bestuurslid van het Humanistisch Verbond en werkte als humanistisch raadsman in de gevangenis.

Literatuur[bewerken]

De belangrijkste werken van Wim van Dooren zijn:

  • Monisme of dualisme : een vergelijking van de kenkritische houdingen van Kant, Hegel en Heidegger ten opzichte van de voor hen traditionele metaphysica, s.l., 1958 (doctoraalscriptie).
  • Het totaliteitsbegrip bij Hegel en zijn voorgangers, Utrecht, 1965 (proefschrift).
  • Het humanistisch verbond i.s.m. Jacob van Praag, Utrecht 1967.
  • Actueel marxisme i.s.m. J.M.M. de Valk en W.G. Boerboom met discussiebijdragen van Bernard Delfgaauw, Brand Bussum 1969.
  • Atheïsme, humanisme, socialisme i.s.m. Anton Constandse, Amsterdam Agon Elsevier 1975.
  • Vervreemding in de arbeid i.s.m. P.J. van Strien, Boom Meppel 1975.
  • Binnen zonder teken; Buitenspel; Lokaties, Amsterdam 1975.
  • Vragenderwijs: een elementair overzicht van de systematische filosofie, Van Gorcum Assen, 1977.
  • Dialektiek: een historische en systematische inleiding, Van Gorcum Assen, 1977.
  • Fenomenologie van de geest (fragmenten) van Hegel, geannoteerde vertaling, Boom Meppel, 1981.
  • Drie dialogen tussen Hylas en Philonous van George Berkeley, geannoteerde vertaling i.s.m. Willem de Ruiter, Amsterdam 1981.
  • Denkwegen in de geschiedenis van de nieuwere wijsbegeerte, Van Gorcum Assen, 1983.
  • Bakunin zur Einführung, Junius Hamburg, 1985.
  • De zaak Nietzsche: opstellen en essays, i.s.m. Gerrit Jan Kleinrensink (redactie), Vriendenlust Nijmegen, 1986.
  • Meditaties: over de eerste filosofie waarin het bestaan van God en het onderscheid tussen menselijke ziel en lichaam worden bewezen, van René Descartes, vertaling uit het Latijn, Boom Meppel 1987
  • Het wezen der kennis, van C.W. Opzoomer samengesteld en ingeleid door Van Dooren, Ambo Baarn, 1990.
  • Geschiedenis van het humanisme: hoofdfiguren uit de humanistische traditie i.s.m. Paul Bernard Cliteur, Boom Meppel 1991
  • Aktueel filosoferen, geredigeerd door Van Dooren en Tineke Hoff, Nederlands-Vlaamse Filosofiedag Delft 1993, Eburon Delft, 1993.
  • De uitgelezen Descartes, vertaling van Van Dooren, samenstelling Han Ruler, Boom Amsterdam 1999.

Artikelen naar aanleiding van het overlijden van Van Dooren:

  • De weg van anarchisme is nog open, in memoriam Wim van Dooren, in: Humanist, november 1993, pag 5.
  • In memoriam Wim van Dooren, Emmy Jacobs, in: Filosofie Magazine, jaargang 02, 1993, aflevering 09 (december), pag 48.
  • Wim van Dooren : filosoof, humanist, anarchist, Cees Bronsveld, Stichting de As Moerkapelle, 1994.

Externe link[bewerken]