Zeehondencrèche

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zeehondenambulance van de Zeehondencrèche Pieterburen

Een zeehondencrèche is een instelling waarin zieke, verzwakte en gestrande zeehonden tijdelijk verzorgd worden.

Opvang van zeehonden[bewerken]

De zeehonden die in een zeehondencrèche worden opgevangen zijn meestal jonge dieren van de gewone zeehond of de grijze zeehond die als moederloze "huilers" zijn aangetroffen. Deze vaak ernstig verzwakte beestjes worden in de crèche gevoed en klaar gemaakt om weer terug te gaan naar zee. Daarnaast worden ook zieke en verzwakte volwassen zeehonden opgevangen.

De opvang van zeehonden is niet onomstreden.[1] Critici stellen onder meer dat de grootschalige opvang het natuurlijk evenwicht verstoort en de algemene populatie verzwakt. Viroloog Ab Osterhaus, lid van het Wetenschappelijk Platform Zeehonden Waddenzee en voorzitter van de wetenschappelijke commissie van zeehondencrèche in Pieterburen stelt dat, "Opvang niet meer absoluut noodzakelijk is voor het voortbestaan van de zeehond in de Waddenzee. Dat onderschrijf ik en de zeehondencrèche volledig." [2] Het beleid omtrent zeehondenopvang verschilt dan ook sterk per land, waarbij landen als Duitsland en Denemarken aanmerkelijk minder interveniërend optreden en de natuur meer op haar beloop laten dan in de Nederlandse situatie gebruikelijk is geworden.

Opvang in Nederland, België en elders[bewerken]

De bekendste Nederlandse zeehondencrèche is Zeehondencentrum Pieterburen in Pieterburen, gemeente De Marne in Nederland. Omdat zeehonden een tijdlang ernstig bedreigd waren, ving Lenie 't Hart tussen 1971 en 2012 en daarna haar opvolgers zieke en verzwakte zeehonden op in deze crèche. Zij nam deze activiteit over van het echtpaar Wentzel uit Uithuizen. Het Zeehondencentrum Pieterburen, die naast haar woning is gebouwd, zou later diverse keren worden uitgebreid. Het huidige gebouw werd officieel geopend op 7 september 1978. Tussen 2006 en 2014 droeg de instelling de naam 'Zeehondencrèche Lenie 't Hart'.

In Nederland is er verder Ecomare op Texel. Op Texel vindt al sinds 1952 zeehondenopvang plaats, aanvankelijk door het Texelse Museum. Als laatste is er in 2014 een nieuw opvangcentrum genaamd A Seal bij gekomen in Stellendam in Zuid-Holland.

Beide Nederlandse opvangcentra hebben een ministeriële vergunning die hen toestaat zeehonden op te vangen en weer uit te zetten. Ecomare vangt zeehonden op van Texel en de Noordzeekust van Noord-Holland ten noorden van het Noordzeekanaal (Velsen-Noord, Wijk aan Zee/Beverwijk, Castricum, Egmond, Bergen, Alkmaar) alsook de gemeente Den Helder en Wieringen, tot aan de spuisluizen van de Afsluitdijk bij Den Oever. Zeehonden uit het deel ten zuiden van het Noordzeekanaal, en uit Zeeland, Friesland en Groningen (incl. waddeneilanden) worden door Pieterburen opgevangen. De twee opvangcentra hebben verspreid langs de kust deskundige vrijwilligers die zeehonden snel van het strand af kunnen halen en het transport naar Texel of Pieterburen kunnen regelen. Hierdoor zijn beide centra in staat om snel en 24 uur per dag te reageren. In de zeehondencentra wordt naast de verzorging van de dieren, voorlichting gegeven over het milieu en bedreigingen zoals netten en plastic.

In België worden minder vaak zeehonden gevonden; deze worden naar het SEA LIFE centre in Blankenberge gebracht.

Op andere plaatsen in de wereld bestaan ook opvangcentra voor zeehonden en vergelijkbare zeezoogdieren. In de Waddenzee zijn er opvangcentra in Duitsland (Friedrichskoog en Norddeich) en Denemarken (Esbjerg).

Afbeeldingen[bewerken]

Het doel van de crèche is terugkeer naar de eigen leefomgeving

Externe links[bewerken]