Adolf Fick

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Adolf Fick

Adolf Eugen Fick (Kassel, 3 september 1829Blankenberge (België), 21 augustus 1901) was een Duits fysioloog, het meest bekend door de naar hem vernoemde diffusiewetten en zijn uitvinding van de contactlens. Hij haalde zijn doctoraat in de medicijnen in 1851 in Marburg.

In 1855 introduceerde hij de Wet van Fick, betreffende de diffusie van een gas door een vloeistofmembraan.

In 1870 was hij de eerste die een techniek bedacht voor het meten van de hartcapaciteit, het zogenaamde Principe van Fick.

In 1887 ontwikkelde hij een lens die moet worden gezien als de eerste met succesvolle toegepassing van een contactlens. Hij testte deze lens, gemaakt van bruin glas, voor het eerst op konijnen, daarna op zichzelf en nog later op een kleine groep vrijwilligers. Zijn vinding werd in de volgende jaren verder uitontwikkeld door diverse andere uitvinders.