Doctoraat

Aquatint van een Doctor of Divinity aan de Universiteit van Oxford. Uit Rudolph Ackermanns History of Oxford, 1814.

Het doctoraat is het hoogste diploma dat aan een universiteit behaald kan worden. De bijbehorende titel is doctor of dr. Het behalen van een doctoraat heet promotie, en de persoon die dat doet heet (in Nederland) promovendus of (in België) doctorandus. De benaming is afgeleid van het Latijnse gerundivum dat "hij die nog moet promoveren/doctoreren" betekent.

Het doctoraatsdiploma wordt verkregen na het succesvol verdedigen van een proefschrift. Dit is een persoonlijk wetenschappelijk werk waaraan doorgaans meerdere jaren studie- en onderzoekswerk is voorafgegaan. Het doctoraatsdiploma kan ten vroegste drie jaar na aanvang behaald worden. In de praktijk neemt de voorbereiding 4 tot 6 jaar in beslag. Meestal is men in die periode aangesteld aan de universiteit of in een wetenschappelijke instelling: contractueel of via een beurs of als assistent aan de universiteit.

Het doctoraat moet niet verward worden met het doctoraal, het afsluitende examen dat in Nederland leidt tot de drs. titel.

Eredoctoraat

Een doctoraat kan ook toegekend worden voor bijzondere verdienste, zonder dat de kandidaat een wetenschappelijk werk moet verdedigen. Men spreekt dan van een eredoctoraat.

Zie ook

• Hoogleraar
• Ius promovendi (Promotierecht)
• Proefschrift
• Universiteit
• Wetenschappelijke promotie