Babbittmetaal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Babbittmetaal

Babbittmetaal of witmetaal is een legering die gebruikt wordt in glijlagers. Het is in 1839 uitgevonden door Isaac Babbitt in Taunton, Massachusetts, USA.

Tegenwoordig wordt de naam gebruikt voor een hele serie legeringen. Babbittmetaal kan bestaan uit:

Oorspronkelijk werden dit type glijlagers in situ gegoten. Tegenwoordig wordt het als dunne laag aangebracht op een stalen drager.

Babbittmetaal is zacht en raakt makkelijk beschadigd. Het lijkt dan ook geen bijzonder goed materiaal voor lagers; dit is echter bedrieglijk. De structuur van de legering bestaat uit kleine, harde kristallen welke opgenomen zijn in een matrix van zachter metaal. Als het zachte metaal wegslijt, komen de harde kristallen meer aan de oppervlakte en het smeermiddel (smeerolie) kan er tussendoor bewegen. De oliefilm vormt het feitelijke lageroppervlak.