Bad Manners (band)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Bad Manners is een skaband uit Engeland onder leiding van Doug Buster Bloodvessel Trendle.

Geschiedenis[bewerken]

De band werd in 1976 opgericht en genoot aanvankelijk een grote populariteit bij spoorwegwerkers, vandaar het geel-zwarte logo. Bad Manners deed de groepsnaam eer aan. Zo kotste de zwaarlijvige Buster (goed voor een eetrecord van dertig hamburgers en een boycot door all you can eat-restaurants) het publiek onder en werd er een concert gegeven voor kansarme kinderen waarbij de band aan het eind van de avond zelf het geld in ontvangst nam en er meteen vandoor ging.

Met de ska-explosie op komst leek een contract bij het pas opgerichte label 2 Tone de volgende stap, maar de band wees het aanbod af en tekende bij Magnet. "2 Tone was een label voor bands die nergens anders terecht konden, maar wij werden door iedereen op de hielen gezeten" vertelde Buster aan New Musical Express. Desondanks werd de humoristische band (in wie de nutty boys van Madness hun meerdere erkenden) tot de 2 Tone-beweging gerekend.

In 1980 verscheen het debuutalbum Ska 'n B en brak er een periode aan waarin er hits werden gescoord als Lip Up Fatty (nog altijd een publieksfavoriet) en Can Can. Ook verscheen Bad Manners met regelmaat in televisieprogramma's in Engeland en op het Europese vasteland; alleen in Italië werden de heren van het scherm verbannen nadat Buster zijn broek had laten zakken in een rechtstreekse uitzending die door de paus werd bekeken.

Samen met Madness overleefde Bad Manners de ska-backlash; beide bands gingen vanaf 1982 serieuzere muziek maken. In het geval van Bad Manners betekende dit meer soul-invloeden. Nadat het contract met Magnet afliep stapte de band over naar Portrait; dit sublabel van Epic beloofde een Amerikaanse doorbraak maar dat zou uiteindelijk tegenvallen. Het album Mental Notes liep hoog in de kosten op (net als The Special AKA's In The Studio en Madness' Mad Not Mad) en werd geen megasucces; in Europa, waar de band uit zicht dreigde te raken, is het om contractuele redenen nooit uitgebracht. Bad Manners toerde veel door de VS, maar toen de doorbraak uitbleef verscheurde Buster het contract en werd de tournee afgebroken.

Terug in Engeland kreeg de band een aantal tegenslagen te verwerken. Het contract bleek nog rechtsgeldig waardoor er voorlopig niet bij een andere maatschappij kon worden getekend; percussionist Jimmy Scott, inspirator van het Beatles-nummer Ob-La-Di, Ob-La-Da, overleed aan een longontsteking en er moest een hoge belastingschuld worden betaald waardoor er van de dagelijkse gage nog maar 10% overbleef. Om toch het hoofd boven water te houden, maar ook om een platform te bieden aan nummers die niet in het Bad Manners-repertoire pasten, werd Buster's All Stars opgericht; deze band speelde in kleine zalen terwijl Bad Manners in grote zalen de belastingschuld afwerkte.

In 1988 waren de geldzorgen achter de rug en integreerde Buster de All Stars in een nieuwe Bad Manners; ook kocht hij het voormalige skalabel Blue Beat dat hij twee jaar vanuit de achtertuin van zijn oude huis runde.

In 1989 scoorde Buster een hit als gastzanger op het nummer Skaville UK van Longsy D.

Met enige vertraging verscheen in 1993 verscheen het coveralbum Fat Sound (werktitel Labour of Lust) op Pork Pie Records.

In 1995 verhuisde Buster naar de kustplaats Margate; in december 1996 opende hij Fatty Towers, een hotel voor grote eters.

Met het album Heavy Petting uit 1997 haakte de band in op de Amerikaanse ska-revival.

Nadat Fatty Towers failliet ging keerde Buster terug naar Londen om in 2002 door een hernia te worden getroffen; eenmaal hersteld begon hij een nieuw platenlabel waarop in 2003 het Bad Manners-album Stupidity verscheen. Na jarenlang te zijn begroet met "You fat bastard!" besloot Buster in 2004 om af te vallen en zijn maag te laten verkleinen.

In 2005 en 2006 werd Badfest georganiseerd, een festival voor ska-, mod- en punkbands van de afgelopen 25 jaar.

Bad Manners tekende een contract bij Skanky'Lil Records.[bron?] en bracht in december 2012 na dertien jaar een nieuwe single uit; What Simon Says. Diezelfde maand kwamen de nog levende originele leden weer bij elkaar naar aanleiding van een 'hoe gaat het met...?'-krantenartikel. De reünie kreeg 18 juli 2013 een vervolg, op loopafstand van het voormalige schoolgebouw waar de band 37 jaar eerder werd opgericht.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Jaar Album Label UK Certification
1980 Ska 'n' B Magnet 34 UK: Silver
1980 Loonee Tunes! Magnet 36 UK: Silver
1981 Gosh It's... Bad Manners Magnet 18 UK: Silver
1982 Forging Ahead Magnet 78 -
1985 Mental Notes Portrait - -
1989 Return of the Ugly Blue Beat - -
1992 Fat Sound Pork Pie - -
1997 Heavy Petting Moon - -
2003 Stupidity Bad - -

Singles[bewerken]

Titel Datum uitgave UK Singles Chart Aantal weken in hitlijsten
"Ne-Ne Na-Na Na-Na Nu-Nu" Februari 1980 28 14
"Lip Up Fatty" Juni 1980 15 14
"Special Brew" September 1980 3 13
"Lorraine" December 1980 21 12
"Just A Feeling" Maart 1981 13 9
"Can Can" Juni 1981 3 13
"Walking In The Sunshine" September 1981 10 9
"The R'n'B Party Four" (EP) November 1981 34 9
"Got No Brains" Mei 1982 44 5
"My Girl Lollipop (My Boy Lollipop)" Juli 1982 9 7
"Samson And Delilah" Oktober 1982 58 3
"That'll Do Nicely" April 1983 49 3
"Blue Summer" Augustus 1985 - -
"What The Papers Say" December 1985 - -
"Tossin' In My Sleep" Maart 1986 - -
"Skaville UK" Mei 1989 - -
"Gonna Get Along Without You Now" Juli 1989 - -
"Christmas Time Again" November 1989 - -
"Fatty's Back in Town" (EP) September 1995 - -
"Millennium Knees Up" December 1999 - -

Externe link[bewerken]