Barolo (wijn)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Barolo, het kasteel en dorp.

Barolo is een droge rode wijn uit het gelijknamige dorp Barolo in Piëmont, een Italiaanse wijnstreek ten zuiden van Turijn. Het wijnbouwgebied waar Barolo gemaakt wordt, is ongeveer 1200 hectare groot. De wijn is een van de meer exclusieve en duurdere wijnen die gemaakt worden. Een bijnaam van de wijn was al in 1860 "Wijn van koningen en koning van de wijnen". Barolo wordt gemaakt van de Nebbiolo-druif.

Kenmerken[bewerken]

Barolo ruikt naar teer, viooltjes en rozen. De wijn kan een oranjeachtige kleur krijgen als hij ouder wordt. Een traditioneel gemaakte Barolo heeft een forse tanninestructuur en vraagt daarom lange rijping. Een aantal producenten maakt tegenwoordig Barolo die jeugdig gedronken kunnen worden.

Productie-eisen[bewerken]

Bij de invoering van het Italiaanse classificatiestelsel (min of meer vergelijkbaar met de Franse AOC) in 1980 kreeg Barolo de hoogste classificatie: DOCG (Denominazione di Origine Controllata e Garantita).

Voor een Barolo-wijn betekent dit dat deze aan de volgende kwalificaties moet voldoen:

  1. De wijngaard waaruit de druiven waarvan de wijn wordt gemaakt, moet liggen binnen het aangewezen areaal.
  2. De wijn moet voor 100% van de Nebbiolo-druif gemaakt worden.
  3. Alcoholpercentage minimaal 13%.
  4. Minimaal twee jaar houtrijping; de wijn mag pas drie jaar na de oogst worden vrijgegeven.

Naast deze eisen aan de gewone Barolo, bestaan nog de volgende eisen voor aanvullende aanduidingen op het etiket:

  • Barolo riserva, drie jaar houtrijping, mag pas vier jaar na de oogst worden vrijgegeven.
  • Barolo riserva special, vier jaar houtrijping, mag pas vijf jaar na de oogst worden vrijgegeven.