Charles Dutoit

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Charles Dutoit in 1984 (foto:Erling Mandelmann)

Charles Édouard Dutoit (Lausanne, 7 oktober 1936) is een Zwitsers dirigent, die vooral bekendstaat om zijn interpretaties van Franse en Russische 20e eeuwse muziek. Zo heeft hij belangwekkende opnamen gemaakt van Hector Berlioz' Roméo et Juliette en Maurice Ravels balletten Daphnis et Chloé en Ma Mère l'Oye.

Levensloop[bewerken]

Dutoit studeerde en behaalde zijn graad op het conservatorium van Genève, waar hij een eerste prijs behaalde voor directie, waarna hij op invitatie van Alceo Galliera naar de Accademia Musicale Chigiana in Siena ging. In zijn jongere jaren bezocht hij regelmatig de repetities van Ansermet en bouwde een persoonlijke relatie met deze dirigent op.Ook werkte hij met Karajan in Luzern en studeerde bij Charles Münch in Tanglewood. In 1957 begon Dutoit zijn professionele carrière in de muziek, en wel als violist. Twee jaar lang reisde hij de wereld rond voor hij terugkeerde naar Zwitserland om directie te gaan studeren.Vanaf 1959 was was hij gastdirigent bij het Orchestre de la Suisse Romande en het Kamerorkest van Lausanne. Vervolgens werd hij tot 1967 dirigent bij het orkest van Radio Zurich, waarna hij het Berner Symphoniker van Paul Kletzki overnam. Hij bleef elf jaar lang in Bern.
Hij trad in die tijd ook op als dirigent van het Nationale Symfonie Orkest van Mexico, van 1973 tot 1975, en van 1975 tot 1978 van het Göteborg Symfonie Orkest, en in het begin van de jaren tachtig was hij ook gastdirigent van het Minnesota Orchestra.

In 1977 werd hij artistiek directeur van het Orchestre Symphonique de Montréal (OSM), en trad zo in de voetsporen van Otto Klemperer en Zubin Mehta. Hij bleef daar maar liefst vijfentwintig jaar, en het orkest groeide in die tijd uit tot het bekendste orkest van Canada met een wereldwijde reputatie. Samen met het OSM maakte hij een groot aantal opnamen voor het Decca-label. Maar onder de oppervlakte was er onvrede. Dutoit was geschoold in een oude, hardere stijl van dirigeren die in de jaren '40 en '50 aanvaardbaar was. Hij gebruikte angst en beledigingen als motivatie voor zijn musici, tot het punt waarop sommigen in tranen uitbraken na repetities. In april 2002 begon Dutoit ontslagprocedures tegen twee musici. Dit leidde tot een opstand binnen het orkest. Toen de voorzitter van de muziekvakbond van Quebec in een open brief aan de orde stelde dat Dutoit zijn musici verbaal en psychologisch mishandelde nam hij abrupt ontslag en trad nooit meer op in Montreal.[1][2][3]

Vanaf 1990 is hij eerste dirigent en artistiek leider van het zomerfestival van het Philadelphia Orchestra in Saratoga Springs.
Daarnaast was Dutoit van 1991 tot 2001 muzikaal directeur van het Orchestre National de France, waarmee hij een aantal bijzonder gewaardeerde opnamen maakte en door de hele wereld reisde.

In 1996 werd hij ook nog eens eerste dirigent van het NHK Symphony Orchestra in Tokio.

Zowel het Orchestre National de France als het Montreal Symphony namen afscheid van Dutoit nadat de relatie aanzienlijk was verstoord; in die zin markeerden de jaren 2001 en 2002 een dieptepunt in zijn carrière. Enkele jaren later werd de relatie hersteld en verzorgde Dutoit weer uitvoeringen met beide orkesten.

In februari 2007 werd hij benoemd als eerste dirigent en artistiek adviseur van het Philadelphia Orchestra, waar hij daarvoor al regelmatig gastdirigent was geweest. Hij zal deze positie wel als interim dirigent vervullen, zodat het orkest de tijd heeft een vervanger te vinden voor Christoph Eschenbach.[4]

In april 2007 werd Dutoit met ingang van 2009 benoemd als eerste dirigent van het Royal Philharmonic Orchestra.[5]

Prijzen en erkenningen[bewerken]

Dutoit verwierf in meer dan veertig jaar een aanzienlijk aantal internationale prijzen en erkenningen, waaronder twee Grammy Awards, meerdere Juno Awards (Canada), de Grand Prix du Président de la République (Frankrijk), de Prix mondial du disque de Montreux (Zwitserland), de Edison, de Japan Record Academy Award, en de Duitse German Music Critics' Award. In 1991 werd hij ereburger van de stad Philadelphia, en in 1997 werd hij benoemd als Officier in de Order of Canada; en is de enige niet-Canadees staatsburger die Grootofficier in de Ordre national du Québec is.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Lawrence Van Gelder. "Montreal Conductor Asked To Reconsider Resignation", 2002-04-13. Geraadpleegd op 2014-01-29.
  2. Wah Keung Chan. The Dutoit Affair: Cause and Solution. La Scena Musicale Online (2002-04-16) Geraadpleegd op 2014-01-29
  3. Clifford Krauss. "Dissonance In Montreal; Dealing With the Aftermath Of a Rare Orchestral Uprising", New York Times, 18 April 2002. Geraadpleegd op 2014-01-29.
  4. Peter Dobrin. "Positivity on the podium", Philadelphia Inquirer, 3 March 2007. (kopie)
  5. Martin Cullingford. "Charles Dutoit takes over Royal Philharmonic Orchestra (uit web.archive.org)", Gramophone, 20 April 2007.