Tokio

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Tōkyō
東京都, Tōkyō-to
Prefectuur in Japan Vlag van Japan
Kaart van Japan met Tokyo gemarkeerd
Situering
Eiland Honshu
Regio Kanto
Algemeen
Hoofdstad Shinjuku (prefecturale zetel)
Oppervlakte 2187,65 km²
 % water 1%
Inwoners 13.227.730 (8.772.826 in de speciale wijken) (1 juli 2012)
Dichtheid 5920 inw./km²
ISO 3166-2 JP-13
Prefectuurcode 13000-1
Bestuurlijke informatie
Gouverneur Naoki Inose [1]
Adres 2-8-1 Nishi-Shinjuku, Shinjuku-ku
Postcode 〒163-8001
Telefoonnummer 03-5321-1111
Website metro.tokyo.jp
Districten 1
Gemeenten 62
Symbolen
Bloem Yoshinokers
Boom Japanse notenboom
Vogel Kokmeeuw
Detailkaart
Kaart van de prefectuur Tokyo
seirei shi / shi / chō・mura
Symbool
Symbool van de prefectuur Tokyo
Symbool van de prefectuur Tokyo
Portaal  Portaalicoon   Japan

Tokio (東京, Tōkyō gespeld volgens het Hepburnsysteem, letterlijk: "oostelijke hoofdstad"), ook wel niet-conventioneel als Tokyo gespeld, Geluidsfragment uitspraak Japans (info / uitleg)), officieel de metropool Tokio of de prefectuur Tokio (東京都, Tōkyō-to), is een van de 47 Japanse prefecturen. De 23 speciale wijken van Tokio, die elk als een aparte stad worden bestuurd, beslaan het gebied van de historische stad Tokio (東京市, Tōkyō-shi).[2] Binnen deze zone woonden medio 2012 meer dan 8,7 miljoen inwoners. De totale bevolking van de prefectuur Tokio bedroeg op 1 juli 2012 meer dan 13,2 miljoen inwoners.[3]

De prefectuur Tokio vormt het centrum van de agglomeratie Groot-Tokio, de grootste metropool van de wereld met, afhankelijk van de meetwijze, tussen de 32 en 36 miljoen inwoners[4]

Tokio is sinds 1868 de facto de hoofdstad van Japan. Het wordt als hoofdstad beschouwd omdat het de zetel is van de Japanse regering, het Keizerlijke paleis en de woonplaats van de Japanse Keizerlijke familie is.

Geschiedenis[bewerken]

Tokio heette aanvankelijk Edo. Dit vissersdorpje groeide uit tot de de facto hoofdstad van Japan, toen de Tokugawa-familie in 1603 het shogunaat overnam. Het Sankin Kotai systeem, wat inhield dat op elk moment ofwel een Daimyo, ofwel zijn familie in Tokio moest verblijven, had een grote invloed op de groei van Tokio. De officiële hoofdstad bleef Kioto, waar de keizers resideerden. Die keizers waren slechts in naam staatshoofd; de werkelijke macht berustte bij de Tokugawa-shoguns.

In 1868 werd de macht teruggegeven aan de Keizer, op dat moment keizer Meiji (zie eventueel ook Meiji-restauratie). Toen werd de naam ook veranderd van Edo naar Tokio, en werd Tokio ook de hoofdstad van Japan.

In 1923 werd de stad getroffen door een zeer zware aardbeving, de Kanto-aardbeving met een kracht van 8,2 op de schaal van Richter [5]. Door de daaropvolgende branden werd de stad nagenoeg geheel verwoest. Meer dan 140.000 inwoners kwamen om.

De wederopbouw na de aardbeving was nog lang niet voltooid, toen Japan zich mengde in de Tweede Wereldoorlog. Vooral aan het eind van de oorlog werd Tokio zwaar gebombardeerd. Het totaal aantal slachtoffers overtrof dat van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Toen de oorlog was afgelopen in 1945, was het aantal inwoners van Tokio gehalveerd ten opzichte van het begin van de oorlog in 1940. Hierna volgde de Amerikaanse bezetting en een snelle wederopbouw. De bewoners bouwden zo snel mogelijk hun eigen huizen weer op uit alle materiaal dat ze konden vinden. Daardoor heeft Tokio zijn originele stratenpatroon behouden.

In 1964 werden in Tokio de Olympische Zomerspelen gehouden; de eerste Olympische Spelen op Aziatische bodem. Oorspronkelijk zouden de spelen in 1940 in Tokio worden gehouden, maar wegens de Tweede Wereldoorlog werden ze afgelast. Deze Spelen markeerden het einde van de wederopbouw, en waren een welkome aanleiding om de wereld het nieuwe gezicht van Japan te tonen.

Rond 1970 liep de vervuiling van Tokio uit de hand vanwege de grote bevolkingsdichtheid, het hoge energieverbruik en het grote aantal auto's. De groeiende welvaart had ook een keerzijde, en in 1976 werd de toentertijd strengste milieuwetgeving ter wereld ingevoerd om Tokio te redden van de ondergang. Inmiddels is de vulkaan Fuji alweer bijna 100 dagen per jaar zichtbaar vanaf de hoogste gebouwen.

Op 20 maart 1995 voerden leden van de Aum Shinrikyo-sekte een aanslag met Sarin zenuwgas uit in de metro van Tokio. Er vielen hierbij 12 doden. Ook worden de jaren 90 gekenmerkt door grootschalige stadsvernieuwing op initiatief van de overheid, onder andere in Odaiba, Shiodome en Marunouchi.

Drie definities van Tokio[bewerken]

Voor veel westerlingen is het onbekend dat er geen stad Tokio bestaat. De stad Tokio (東京市, Tōkyō-shi) hield als bestuurlijke eenheid op te bestaan in 1943. Tokio heeft in het westen momenteel drie verschillende definities, die in het Japans allen verschillende namen hebben.

1. De metropool Tokio of de prefectuur Tokio (東京都,Tōkyō-to), bevat naast de 23 speciale wijken, die elk het statuut van stad hebben, nog verschillende andere steden, gemeenten, dorpen en zelfs verschillende eilanden in de Grote Oceaan. In de prefectuur wonen bijna 13 miljoen mensen. Het bestaat uit de 23 centraal gelegen wijken van Tokio, 26 grote en 5 kleine steden en uit 8 dorpen. Ten zuiden van Tokio liggen nog de Ogasawara- en Izu-eilanden, die bestuurlijk gezien ook tot dit gebied behoren.
2. De 23 speciale wijken van Tokio (23 区,Nijūsan-ku) bevinden zich op het grondgebied van de voormalige stad stad Tokio (東京市, Tōkyō-shi). Zij vormen het kerngebied. Elke wijk vormt administratief gezien een eigen gemeente. Op 1 april 2000 verschafte het Japanse Parlement hen het statuut van lokale publieke entiteiten (地方公共団体, chihō-kōkyō-dantai), een statuut dat gelijk is aan dat van een stad. Sindsdien noemen de wijken zichzelf in het Engels "stad" (City Shinjuku, Shibuya City) in plaats van wijk, hoewel de "ku" (区, oftewel wijk) in hun Japanse naam onveranderd is gebleven. In totaal wonen hier circa 9 miljoen mensen.
Nuvola single chevron right.svg Zie Speciale wijken van Tokio voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
3. De agglomeratie-Tokio of Groot-Tokio (首都圏,Shuto-ken,Hoofdstedelijke regio ), bestaat uit de Japanse prefecturen Chiba, Kanagawa, Saitama, en Tokio (hiertoe behoren ook de miljoenensteden Yokohama en Kawasaki). Groot-Tokio is de grootste metropool ter wereld en telt zo'n 36,5 miljoen inwoners (census 2006).
Nuvola single chevron right.svg Zie Groot-Tokio voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Dit artikel handelt over Tokio zoals beschreven in definitie 1. De verschillende definities en het niet-bestaan van “de stad Tokio” zorgen in het buitenland vaak voor begripsverwarring.

Geografie en bestuurlijke indelingen van Tokio[bewerken]

Het vasteland van Tokio ligt ten noordwesten van de baai van Tokio en meet ongeveer 90 km van het oosten tot het westen en 25 km van het noorden tot het zuiden. Tokio wordt begrensd door de prefecturen Chiba in het oosten, Yamanashi in het westen, Kanagawa in het zuiden en Saitama in het noorden. Het vasteland van Tokio wordt onderverdeeld in de 23 speciale wijken (特別区, tokubetsuku, letterlijk "speciale wijken", maar algemeen bekend onder de naam nijūsanku, "23 wijken ") in het oosten en de regio Tama (多摩地域) in het westen. Daarnaast behoren ook twee eilandengroepen in de Stille Oceaan tot Tokio: de Izu-eilanden en de Bonin-eilanden, ook wel de Ogasawara-eilanden.

Volgens Japans recht wordt Tokio gedefinieerd als to (都), wat vertaald kan worden als "metropool" .[6] Het is de enige Japanse prefectuur die zo wordt genoemd. Het bestuur van de prefectuur verloopt hetzelfde als bij de andere Japanse prefecturen. Tokio wordt bestuurlijk ingedeeld in de 23 wijken van Tokio (特別区-ku), die tot 1943 de stad Tokio (東京市, Tōkyō-shi) vormden. Nadien werden ze aparte, autonome gemeenten, elk met een burgemeester en een gemeenteraad. Ze hebben het statuut van stad. Binnen de prefectuur bevinden zich verder nog 26 steden (市, shi), 5 gemeenten (町,chō of machi) en 8 dorpen (村, mura of son). Elk van deze gemeenten heeft een eigen bestuur.

Het bestuur van de metropool (Tokyo Metropolitan Government) is in handen van een verkozen gouverneur en een parlement. De gouverneur van Tokio (都知事, Tochiji), momenteel Shintaro Ishihara, kan gezien worden als een "burgemeester" of een "gouverneur" van Tokio. Dit omdat de prefectuur Tokio sinds 1943 de bestuurlijke bevoegdheden heeft van een stad en een prefectuur. De bestuurlijke zetel van Tokio is het Tokyo Metropolitan Government Building in Shinjuku dat in 1991 door Kenzo Tange werd gebouwd. De gouverneur bestuurt samen met het parlement over het volledige grondgebied van Tokio, inclusief de meren, rivieren, dammen, boerderijen, de afgelegen eilanden en de nationale parken.

Tokio bestaat uit drie delen : de 23 wijken van Tokio, de regio Tama en de eilanden in de Stille Oceaan.

De 23 Speciale wijken van Tokio[bewerken]

De 23 speciale wijken.

De speciale wijken van Tokio (tokubetsu-ku) bevinden zich op het grondgebied van de voormalige stad Tokio (東京市, Tōkyō-shi). Op 1 juli 1943 werd de stad Tokio samengevoegd met de prefectuur Tokio (東京府, Tōkyō-fu) tot de huidige"metropool-prefectuur". Als gevolg van deze fusie maken deze wijken, in tegenstelling tot de andere wijken in Japan, geen deel uit van een groter geheel, in casu een stad. Elke speciale wijk vormt bestuurlijk een eigen gemeente met een eigen verkozen burgemeester en gemeenteraad net zoals de andere steden in Japan. De speciale wijken verschillen van andere steden in het feit dat zij een unieke bestuurlijke relatie hebben met de prefectuur Tokio. Bepaalde gemeentelijke diensten zoals watervoorziening, rioleringen en brandweer, die normaal gesproken onder verantwoordelijkheid van het lokale stadsbestuur zouden vallen, worden uitgevoerd door de prefectuur Tokio. Hoewel ze nog steeds de term ku in hun naam dragen, noemen ze zich sinds 1 april 2000 in het Engels officieel City (City Shinjuku, Shibuya City) en niet langer zoals in het verleden speciale wijk. [7]

Tokio wordt verdeeld in 23 speciale wijken . De totale oppervlakte daarvan is 621 km². Op 1 april 2009 woonden er 8.772.826 mensen wat neerkomt op 14.126 inwoners per vierkante kilometer. Na de Tweede Wereldoorlog is het aantal wijken teruggebracht van 35 naar de huidige 23 wijken:

De regio Tama[bewerken]

De regio Tama
Baai van Tokio (bron: NASA)
Tokio (bron:NASA)

Ten westen van de speciale wijken liggen steden , gemeenten en dorpen die dezelfde status hebben als de andere gemeenten binnen Japan. Deze dienen voornamelijk als slaapsteden voor de mensen die werken in centraal-Tokio. Men noemt deze regio gezamenlijk de regio Tama of West-Tokio. De regio Tama heeft een oppervlakte van 1169,49 km² en een bevolking van ongeveer 4.128.111 inwoners. Op 1 mei 2008 bedroeg de bevolkingsdichtheid 3530 inw/km².

Zelfstandige steden (市) shi[bewerken]

Er zijn 26 steden in het westen van de prefectuur Tokio .

De prefecturale overheid heeft de steden Hachiōji, Tachikawa, Machida, Ōme en Tama benoemd als regionale centra met de bedoeling verschillende stadsdiensten aan te bieden buiten centraal-Tokio.[8]

Gemeenten (郡 gun)[bewerken]

In het uiterste westen van de prefectuur bevindt zich slechts een district (gun) : Nishitama. Het bevat de volgende gemeenten :

Het merendeel van dit district is bergachtig en ongeschikt voor voor bewoning. De hoogste berg van Tokio,de Kumotori (雲取山, Kumotoriyama) is 2017 m. Andere belangrijke bergen in Tokio zijn de Takasu (1737 m), Odake (1266 m) en de Mitake (929 m). Het Okutamameer (奥多摩湖, Okutama-ko) op de Tamagawa vlakbij de prefectuur Yamanashi is het grootste meer van Tokio.

De eilanden[bewerken]

Het nationale park Fuji-Hakone-Izu

Tot Tokio behoort eveneens een aantal afgelegen eilanden. Het verste bevindt zich op 1850 km van centraal-Tokio. Door deze afstand worden de eilanden bestuurd door subprefecturen. De Izu-eilanden bestaan uit een groep van vulkanische eilanden en maken deel uit van het nationale park Fuji-Hakone-Izu. De Izu-eilanden bestaan uit (het dichtst bij centraal-Tokio) Izu Ōshima, Toshima, Niijima, Shikinejima, Kozushima, Miyakejima, Mikurajima, Hachijojima en Aogashima. Izu Ōshima en Hachijojima hebben het statuut van gemeente. De andere eilanden hebben het statuut van dorpen. De eilanden Niijima en Shikinejima vormen samen een dorp.

De Ogasawara-eilanden bestaan van noord naar zuid uit Chichi-jima, Nishinoshima, Haha-jima, Kita Iwo Jima, Iwo Jima en Minami Iwo Jima. De subprefectuur Ogasawara is eveneens verantwoordelijk voor twee kleine afgelegen eilanden: Minami Torishima, het oostelijkste punt van Japan (1850 km van centraal-Tokio) en Okino Torishima, het zuidelijkste punt van in Japan. De Volksrepubliek China betwist dat dit laatste een eiland is en stelt dat het niet meer is als enkele onbewoonde rotsen. De Iwo-eilanden en de kleine afgelegen eilanden hebben geen permanente bewoning. Er bevinden zich wel militairen van de Japanse Zelfverdedigingskrachten. De eilanden Chichi-jima en Haha-jima zijn wel bewoond. Zij vormen samen het dorp Ogasawara. De eilanden hebben een totale oppervlakte van 406 km². De eilandbevolking neemt voortdurend af en op 1 september 2005 waren er 26000 inwoners. De bevolkingsdichtheid bedroeg 65 inw./km².

Subprefecturen (支庁 shichō )[bewerken]

Er zijn vier subprefecturen in de prefectuur Tokio. Deze bevinden zich allen op de Izu-eilanden en de Bonin-eilanden. Indeling per subprefectuur :

Nationale parken[bewerken]

Er bevinden zich verschillende nationale parken in Tokio :

Demografie[bewerken]

Bevolking van Tokio[9]
Naar woonplaats1

Tokio
Speciale wijken
Regio Tama
Eilanden

12,79 miljoen
8,653 miljoen
4,109 miljoen
28.000

Naar leeftijd²

Jongeren (0-14 jaar)
Werkenden (15-64 jaar)
Gepensioneerd (65+)

1,461 miljoen (11,8%)
8,546 miljoen (69,3%)
2,332 miljoen (18,9%)

Naar nationaliteit

Buitenlanders

353.8264

1 schattingen van 1 oktober 2007

² cijfers van 1 januari 2007

³ Census van 2005

4cijfers van 1 januari 2005.

Op 1 oktober 2007 had Tokio ongeveer 12,79 miljoen inwoners. Hiervan woonden er 8,653 miljoen in de speciale wijken.[9] Overdag groeit de bevolking met bijna 2,5 miljoen doordat werkkrachten en studenten zich naar het centrum begeven. Dit effect is zelfs nog meer uitgesproken in de drie centraal gelegen speciale wijken Chiyoda, Chūō en Minato. De gezamenlijke bevolking van deze drie speciale wijken bedroeg volgens de Nationale Census van 2005 326.000 inwoners tijdens de nacht maar 2,4 miljoen tijdens de dag.[9] Het inwonertal van de volledige prefectuur bedroeg op 1 oktober 2007 12,79 miljoen inwoners (8,653 miljoen in de speciale wijken), met een toename van 3 miljoen tijdens de dag. Tokio heeft momenteel de hoogste bevolking in zijn geschiedenis. De 23 speciale wijken echter hadden een bevolkingsaantal van 8.893.094 in de census van 1965, terwijl het aantal inwoners tijdens de census van 1995 onder de 8 miljoen lag. Momenteel is er een trend om terug te keren naar de kernstad omwille van de gedaalde vastgoedprijzen.

In 2005 waren de meest voorkomende nationaliteiten in Tokio Chinezen (123.661), Zuid-Koreanen (106.697), Noord-Koreanen (62.000) Filipijnen (31.077), Amerikanen (18.848), Britten (7.696), Brazilianen (5.300) en Fransen (3.000),[10]

Volgens de census van 1889 telde de stad Tokio (東京市, Tōkyō-shi). 1.389.600 inwoners. Het was toen ook al de grootste Japanse stad van die tijd.

Economie[bewerken]

Tokyo Stock Exchange, de grootste en belangrijkste beurs in Azië

Tokio is een van de drie grote financiële centra in de wereld samen met New York en Londen. Tokio heeft de grootste hoofdstedelijke economie ter wereld. Volgens een studie die werd uitgevoerd door PricewaterhouseCoopers had het stedelijk gebied van Tokio (36 miljoen inwoners) een bruto binnenlands product van 1191 miljard US$ in 2005 (naar koopkrachtpariteit).[11] In 2008 waren 47 bedrijven die in de Fortune Global 500 vermeld staan, gevestigd in Tokio. Dit is bijna het dubbele van Parijs, dat op de tweede plaats staat.[12] Bij deze bedrijven zitten onder meer ‘s werelds grootste investeringsbanken en verzekeringsmaatschappijen. Tokio dient als een hub voor de Japanse transportsector. Tijdens de groei van de Japanse economie, na de Tweede Wereldoorlog, verhuisden verschillende bedrijven hun hoofdkwartieren van Osaka (het historische commerciële centrum) naar Tokio. Hun bedoeling was om zo betere toegang te hebben tot de overheid. Deze trend neemt geleidelijk af wegens de overbevolking in Tokio en de hoge kosten aldaar.

De Beurs van Tokio is de grootste effectenbeurs van Japan en de op een na grootste van de wereld gerekend naar marktkapitalisatie. In het jaar 1990, op het einde van de Japanse bubble economy, telde de beurs voor meer dan 60% van de beursmarktwaarde.[13]

Tokio beschiktte in 2003 over 8460 ha landbouwgrond.[14] Hiermee bekleedt Tokio volgens het Ministrie van Landbouw, Bosbouw en Visserij de laatste plaats van alle prefecturen. De landbouwgrond ligt geconcentreerd in West-Tokio. Bederfelijke producten zoals groenten, fruit en bloemen kunnen gemakkelijk getransporteerd worden naar de markten in het oosten van de prefectuur. Komatsuna (Japanse spinazie) en spinazie zijn de belangrijkste groenten.

36% van het grondgebied van Tokio is bedekt met bossen. De meest voorkomende bomen zijn de Japanse ceder en de Japanse cipres. Deze bomen zijn voornamelijk terug te vinden in de westelijke bergachtige gemeenten Akiruno, Ōme, Okutama, Hachiōji, Hinode en Hinohara.

De baai van Tokio was ooit belangrijk voor de visvangst. Tegenwoordig komt het grootste deel van de vis echter van de afgelegen eilanden Izu Ōshima en Hachijōjima. De belangrijkste producten van de visvangst zijn de skipjacktonijn, nori en aji.

Het toerisme vormt eveneens een belangrijke bron van inkomsten voor Tokio.

Verkeer[bewerken]

Shinkansen in het station Tokio

Tokio vormt als centrum van Groot-Tokio de grootste hub van Japan voor zowel binnenlands als buitenlands trein-, weg- en luchtverkeer. Het openbaar vervoer binnen Tokio bestaat uit een uitgebreid netwerk van propere en efficiënte [15] treinen en metro’s die uitgebaat worden door verschillende maatschappijen.

In Ōta,een van de speciale wijken, bevindt zich, Luchthaven Haneda ("Tokyo International Airport "). De luchthaven wordt voornamelijk gebruikt voor binnenlandse vluchten. Buiten Tokio, bevindt zich de Luchthaven Narita, in de prefectuur Chiba. Deze luchthaven vormt de poort voor het internationale luchtverkeer.

Verschillende eilanden binnen Tokio beschikken over een eigen luchthaven. Hachijōjima (Luchthaven Hachijojima), Miyakejima (Luchthaven Miyakejima) en Izu Ōshima (Luchthaven Oshima) hebben een verbinding met Haneda en andere luchthavens.

Kaart van het metronetwerk van Tokio

De trein is het belangrijkste vervoermiddel binnen Tokio. Tokio heeft het uitgebreidste trein- en metronetwerk van de wereld. JR East beheert het grootste netwerk, waaronder de Yamanote-ringlijn die rondom het centrum van Tokio loopt. Twee maatschappijen baten het metronetwerk uit: het privébedrijf Tokyo Metro en het overheidsbedrijf Toei Metro. Samen vormen ze de metro van Tokio die op basis van reizigersaantallen de grootste ter wereld is. Per dag stappen ruim 7 miljoen mensen in de metro, en nog miljoenen andere in (lokale) treinen. De prefecturale overheid en privémaatschappijen baten eveneens verschillende busroutes uit. Men heeft de keuze uit lokale, regionale en nationale diensten. De busterminals bevinden zich bij de grote stations zoals station Tokio en station Shinjuku.

Via de nationale autowegen wordt Tokio verbonden met de rest van het land. Daarnaast is Tokio het beginpunt van een internationale Aziatische weg die via Zuidoost-Azië naar Turkije loopt, de AH1.

Onderwijs[bewerken]

Universiteit van Tokio, het Yasuda-auditorium

Tokio beschikt over tal van universiteiten en beroepsscholen. Een aantal van de meer prestigieuze Japanse universiteiten bevindt zich in Tokio, waaronder de Universiteit van Tokio, de Hitotsubashi-universiteit, het Tokyo Institute of Technology, de Waseda-universiteit en de Keio-universiteit.[16]

De belangrijkste nationale universiteiten in Tokio zijn:

  • Ochanomizu-universiteit
  • Denki-Tsūshin Daigaku (電気通信大学, Engels : University of Electro-Communications)
  • Seisaku Kenkyū Daigakuin Daigaku (政策研究大学院大学, Engels : National Graduate Institute for Policy Studies)
  • Universiteit van Tokio
  • Tōkyō Ika Shika Daigaku (東京医科歯科大学, Engels : Tokyo Medical and Dental-universiteit)
  • Tōkyō Gaikokugo Daigaku (東京外国語大学, Engels : Tokyo University of Foreign Studies)
  • Tōkyō Kaiyō Daigaku (東京海洋大学 ,Engels : Tokyo University of Marine Science and Technology)
  • Tōkyō Gakugei Daigaku ( 東京学芸大学, Engels : Tokyo Gakugei University)
  • Tokyo University of the Arts
  • Tōkyō Kōgyō Daigaku (東京工業大学, Engels : Tokyo Institute of Technology)
  • Tōkyō Nōkō Daigaku (東京農工大学, Engels : Tokyo University of Agriculture and Technology )
  • Hitotsubashi-universiteit.

Er is ook een niet-nationale publieke universiteit: de Tōkyō Toritsu Daigaku (東京都立大 , Engels : Tokyo Metropolitan University ) . Er zijn echter ook enkele andere universiteiten waar lessen in het Engels worden gegeven :

  • International Christian University (国際基督教大学, Kokusai Kirisutokyō Daigaku)
  • Sophia-universiteit (上智大学, Jōchi daigaku)
  • Waseda-universiteit
  • Temple University Japan Campus

Kleuterscholen, basisscholen (graden 1 tot 6) en middenscholen (graden 7 tot 9) worden geleid door de speciale wijken of door de gemeenten. Het middelbare onderwijs wordt beheerd door de Raad voor Onderwijs van de metropool Tokio (東京都教育委員会, Tōkyō-to Kyōiku Iinkai).

Cultuur[bewerken]

Tokyo Dome, het stadium van de Yomiuri Giants

Tokio heeft verschillende musea. In het Uenopark bevinden zich verscheiden nationale musea: Nationale Museum van Tokio, het grootste museum van Japan dat gespecialiseerd is in traditionele Japanse kunst; het Nationale Museum voor westerse kunst; en het Nationale museum voor moderne kunst (東京国立近代美術館, Tōkyō Kokuritsu Kindai Bijutsukan), dat over een grote collectie moderne kunst beschikt naast ongeveer 40000 Japanse en buitenlandse films.[17] Eveneens in het Uenopark bevinden zich het Nationale wetenschapsmuseum van Japan en de Ueno-Zoo (恩賜上野動物園, Onshi ueno dōbutsuen). Andere vermeldenswaardige musea in Tokio zijn het Nezu Museum in Minato, het Edo-Tokio Museum in Sumida en de Nationale parlementsbibliotheek (国立国会図書館, Kokuritsu Kokkai Toshokan).

Sport[bewerken]

Er worden diverse sporten beoefend in Tokio. Er zijn twee professionele baseballteams, de Yomiuri Giants (Tokyo Dome) en de Yakult Swallows (Meiji-Jingu-stadion) . De Japanse sumobond heeft haar hoofdkwartier in Tokio in het Ryōgoku Kokugikan-stadion waar jaarlijks drie sumotoernooien worden gehouden (in januari, mei en september). Tokio heeft twee voetbalclubs met name FC Tokyo (J-League 1) en Tokyo Verdy (J-League 2). Beide spelen hun matchen in het Ajinomotostadion in Chōfu.

De Olympische Zomerspelen van 1964 werden in Tokio gehouden. In het Olympisch Stadion worden verschillende internationale sportwedstrijden georganiseerd. Tokio was een van de steden die zich kandidaat gesteld hadden voor de Olympische Zomerspelen van 2016, maar het verloor in de stemming van Rio de Janeiro. Op 7 september 2013 werd bekend gemaakt dat Tokio de Olympische zomerspelen van 2020 mag organiseren.

Stadsgezicht[bewerken]

Het uitzicht van Tokio werd in grote mate bepaald door zijn geschiedenis. In de recente geschiedenis is de metropool tot twee keer toe in een ruïne veranderd. De eerste keer in 1923 ten gevolge van de Kanto-aardbeving en later ten gevolge van de bombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog.[18] Hierdoor is het stadsgezicht van Tokio heel modern en eigentijds en zijn oudere gebouwen zeldzaam.[18]

In Tokio vindt men verschillende parken en tuinen. De belangrijkste zijn :

Panoramisch zicht op het Japanse keizerlijke paleis gezien van Marunouchi.


Stedenbanden[bewerken]

Tokio heeft een partnerschap met volgende steden en staten :[19]

Steden:

  • Vlag van Duitsland Berlijn (Duitsland) , sinds 14 mei 1994
  • Vlag van Egypte Caïro (Egypte), sinds 23 oktober 1990
  • Vlag van Indonesië Jakarta (Indonesië), sinds 23 oktober 1989
  • Vlag van Rusland Moskou (Rusland), sinds 16 juli 1991
  • Vlag van Verenigde Staten New York City (Verenigde Staten), sinds 29 februari 1960
  • Vlag van Frankrijk Parijs (Frankrijk), sinds 14 juli 1982
  • Vlag van China Peking (China), sinds 14 maart 1979
  • Vlag van Italië Rome (Italië), sinds 5 juli 1996
  • Vlag van Zuid-Korea Seoel (Zuid-Korea), sinds 3 september 1988

Staten:

Tokio heeft een partnerschap over de uitwisseling van beleid met Londen sinds 31 mei 2006

Geboren in Tokio[bewerken]


Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Japan Times Inose wins landslide victory in Tokyo 18 december 2012
  2. Tokyo Metropolitan Government website History of Tokyo, geraadpleegd op 18 april 2008
  3. (ja) Tokyo Metropolitan Government website Statistics 1 juli 2012.
  4. World Urbanization Prospects, 2007 revision (online data)
  5. (en) [1] Foto's van aardbeving Tokio en omstreken in 1923
  6. Local Government in Japan 8. Council of Local Authorities for International Relations Geraadpleegd op 01-06-2009
  7. THE STRUCTURE OF THE TOKYO METROPOLITAN GOVERNMENT (Tokyo government webpage)
  8. [https://tspace.library.utoronto.ca/bitstream/1807/2756/2/tokyosubcentres.pdf Subcentres and Satellite Cities: Tokyo’s 20th Century Experience of Planned Polycentrism]. International Planning Studies, Vol. 6, No. 1, 9–32, 2001 Geraadpleegd op 01-06-2009
  9. a b c Population of Tokyo. Tokyo Metropolitan Government Geraadpleegd op 02-06-2009
  10. Tokyo Statistical Yearbook 2005, Population. Bureau of General Affairs, Tokyo Metropolitan Government Geraadpleegd op 02-06-2009
  11. PriceWaterhouseCoopers, "UK Economic Outlook, March 2007", page 5. "Table 1.2 – Top 30 urban agglomeration GDP rankings in 2005 and illustrative projections to 2020 (using UN definitions and population estimates)" (PDF) Geraadpleegd op 02-06-2009
  12. Global 500 Our annual ranking of the world's largest corporationns. CNNMoney.com Geraadpleegd op 02-06-2009
  13. Tokyo stock exchange
  14. Statistics on Cultivated Land Area (July 15, 2003) Geraadpleegd op 02-06-2009
  15. A Country Study: Japan Chapter 2, Neighborhoods. The Library of Congress Geraadpleegd op 01-06-2009
  16. The Times Higher Education - QS World-universiteit Rankings 2008. QS Quacquarelli Symonds Limited Geraadpleegd op 02-06-2009
  17. National Cultural Facilities (PDF). The Agency for Cultural Affairs Geraadpleegd op 02-06-2009
  18. a b Hidenobu Jinnai. Tokyo: A Spatial Anthropology.-universiteit of California Press (1995), p1-3. ISBN 0520071352.
  19. Sister Cities (States) of Tokyo - Tokyo Metropolitan Government Geraadpleegd op 02-06-2009
Wikivoyage Wikivoyage heeft een reisgids over dit onderwerp: Tokio.