Chloor-36

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Chloor-36
Algemeen
Element chloor (Cl)
Nuclide 36Cl
Aantal protonen 17
Aantal neutronen 19
Nuclidische gegevens
Nuclidenmassa 35,968306981 u
Spin 2+
Bindingsenergie 8,521927 MeV
Massa-overschot -29,521857 MeV
Isotopen van chloor
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde
Natuurkunde

Chloor-36 of 36Cl is een onstabiele radioactieve isotoop van chloor, een halogeen. Van de isotoop komen op Aarde sporen voor: de relatieve aanwezigheid wordt geschat op 7 × 10-13%.

Chloor-36 wordt in de atmosfeer gevormd uit argon-36, onder invloed van kosmische straling.

Radioactief verval[bewerken]

Chloor-36 bezit een halveringstijd van 301.000 jaar. Het vervalt door 98,1% tot de pseudostabiele isotoop argon-36 (theoretisch gezien kan deze verder vervallen tot de stabiele isotoop zwavel-36):

\mathrm{^{36}_{17}Cl\ \longrightarrow\ ^{36}_{18}Ar\ +\ e^-\ +\ \bar{\nu}_e}

De vervalenergie bedraagt 709,682 keV. De rest van de isotopen vervalt tot zwavel-36:

\mathrm{^{36}_{17}Cl\ \longrightarrow\ ^{36}_{16}S\ +\ e^+\ +\ \nu_e}

De vervalenergie hiervan bedraagt 120,017 keV.

Toepassingen[bewerken]

Door de lange halfwaardetijd is chloor-36 uitermate geschikt bij de datering van grondwaterlagen en andere geologische en hydrologische verschijnselen (tussen 60.000 en 1 miljoen jaar oud).

Bronnen, noten en/of referenties