Crocodile Trophy

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Crocodile Trophy is een meerdaagse wedstrijd voor mountainbikes in Australië. Ze wordt betwist in de hitte en het ruige terrein van de Australische outback aan de noordzijde van Australië. Ze wordt beschouwd als een van de meest veeleisende meerdaagse MTB-wedstrijden. De wedstrijd vindt jaarlijks plaats in september of oktober. De totale afstand schommelt tussen de 900 en 1500 km, afgelegd in 9 tot 13 etappes. Na elke etappe moeten de deelnemers kamperen en overnachten in tentjes.

Geschiedenis[bewerken]

De Crocodile Trophy is een organisatie van oud-renner Gerhard Schönbacher, die o.m. ook de Alpentour Trophy en de Erzberg Trophy organiseert. Oorspronkelijk wilde hij een etappewedstrijd voor mountainbikes organiseren in Vietnam, maar dat bleek organisatorisch niet haalbaar. Uiteindelijk vond hij een geschikt terrein in de Australische outback tussen Darwin en Cairns. De eerste Crocodile Trophy vond in 1995 plaats.

In de aanvangsjaren werd de wedstrijd gedomineerd door de Oostenrijker Harald Maier (drie overwinningen) en de Nederlander Jaap Viergever (vier overwinningen).

In 2007 was Marc Herremans de eerste atleet die de wedstrijd uitreed in een handbike. Hij werd vergezeld van zijn teamgenoten Dirk Van Gossum en Glenn Creynen, die hem ondersteunden gedurende de hele race. Ze deden 48 uur en 53 minuten langer over de 1129 kilometer dan de winnaar.

In 2009 en 2010 was het podium bij de mannen identiek: de Zwitser Urs Huber won telkens voor de Nederlander Bart Brentjens en de Belg Mike Mulkens. De Est Jaan Kirsipuu werd zevende in 2010 en eerste bij de Masters 1 (40 jaar of meer). De editie van 2010 werd overschaduwd door de dood van de Nederlandse deelnemer Weit Heuker na de vijfde rit. De 59-jarige renner overleed na een hartfalen. De zesde rit werd uit respect afgelast.[1]

In 2011 vond de race plaats tussen Cairns en Cooktown, van 18 tot 27 oktober 2011. De eindwinst was voor de Nederlander Jeroen Boelen. Hij had na de 1036 kilometer 56 minuten 32 seconden voorsprong op de Oostenrijker Wolfgang Krenn. Mike Mulkens was vijfde en eerste Belg. Bij de Belgische deelnemers was ook profrenner Kevin Hulsmans; hij werd twaalfde in de eindstand; zevende in de elite-categorie. De Australische Jessica Douglas was de beste bij de vrouwen.

In 2012 werd de race met 900 wedstrijdkilometers enigszins korter dan de vorige versies, maar de 16.000 hoogtemeters maakte het tot de lastigste editie. Tsjechië domineerde de race met eindwinnaar Ivan Rybarik die in Smitfield de eerste rit won. Zijn landgenoot Ondrej Fojtik was zijn voornaamste belager. De Oostenrijker Wolfgang Krenn werd net als vorig jaar derde terwijl de Canadees Cory Wallace vierde werd. Na vier edities lukte het de Belg Mike Mulkens om een boemerang en rit te winnen in de bijzonder lastige proef, met temperaturen tot 45 graden Celsius, die eindigde in Maytown. Bij de vrouwen stond er geen maat op de Australische triatlete Kate Major die heel de wedstrijd domineerde en op één na alle ritten won. De Belgische Alice Pirard snoepte haar die zege af in Mt. Mulligan waar ze op de nodige hand en spandiensten kon rekenen van haar landgenoten. Voor de Kate Major was de wedstrijd al bijna gedaan voor de race van start ging. Bij het losrijden had ze zich van weg vergist en kwam drie minuten te laat aan de start die ze echter in de finale goed maakte. Tussen de 58 Belgen reden enkele BV's mee zoals de gewezen Rode Duivel, Eddy Snelders en woordvoerder van het Radio Shack wielerteam Phililipe Maertens.

In 2013 was de race 802 kilometer lang, verdeeld over 9 etappes tussen Smithfield (Queensland) nabij Cairns en Grassy Hill in Cooktown. Ze werd voor het eerst sinds Adam Hansen in 2005 gewonnen door een Australiër, Mark Frendo. Bij de dames won de Belgische Liesbeth Hessens alle negen etappes en werd 21e van alle deelnemers ze zorgde meteen voor de grootste voorsprong. Net zoals in de Mongolia Trophy was ze In Cooktown de winnares en had ze 8u34' voorsprong op de Italiaanse Maria Cristina Pratti.

Winnaars[bewerken]

Jaar Mannen Land Vrouwen Land
2013 Mark Frendo Vlag van Australië Australië Liesbeth Hessens Vlag van België België
2012 Ivan Rybarik Vlag van Tsjechië Tsjechië Kate Major Vlag van Australië Australië
2011 Jeroen Boelen Vlag van Nederland Nederland Jessica Douglas Vlag van Australië Australië
2010 Urs Huber Vlag van Zwitserland Zwitserland Abby McLennan Vlag van Australië Australië
2009 Urs Huber Vlag van Zwitserland Zwitserland Monique Zeldenrust Vlag van Nederland Nederland
2008 Ondrej Fojtik Vlag van Tsjechië Tsjechië Karen Steurs Vlag van België België
2007 Mauro Bettin Vlag van Italië Italië Michela Benzoni Vlag van Italië Italië
2006 Christoph Stevens Vlag van België België Dominique Angerer Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
2005 Adam Hansen Vlag van Australië Australië Kim Proctor Vlag van Australië Australië
2004 Adam Hansen Vlag van Australië Australië Anita Waiss Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
2003 Roland Stauder Vlag van Italië Italië Rosi King Vlag van Australië Australië
2002 Jaap Viergever Vlag van Nederland Nederland Mieke Deroo Vlag van België België
2001 Jaap Viergever Vlag van Nederland Nederland Mieke Deroo Vlag van België België
2000 Simon Apperloo Vlag van Nederland Nederland Carrie Edwards Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
1999 Jaap Viergever Vlag van Nederland Nederland geen deelneemsters  
1998 Harald Maier Vlag van Oostenrijk Oostenrijk geen deelneemsters  
1997 Jaap Viergever Vlag van Nederland Nederland Regina Stanger[2] Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
1996 Harald Maier Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Brigitte Kurka Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
1995 Harald Maier Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Meg Carrigan Vlag van Australië Australië

Voetnoten

Bronnen