Darlingtontransistor
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Een darlingtontransistor of kort darlington is een schakeling van twee in cascade gekoppelde transistoren in één behuizing.
De stroomversterkingsfactor (hfe) van een darlingtontransistor is het product van de stroomversterkingsfactoren van de twee afzonderlijke transistoren, zodat een darlington een zeer grote stroomversterkingsfactor heeft.
Soms is het nodig om met een kleine stroom een veel grotere stroom te sturen. Laagvermogentransistoren hebben een grote versterkingsfactor, maar kunnen geen grote stroom sturen. Hoogvermogentransistoren hebben doorgaans een lage stroomversterkingsgfactor, en moeten dientengevolge met een niet al te kleine stroom aangestuurd worden. Door twee zulke transistoren in één schakeling te gebruiken, kunnen beide kenmerken samengevoegd worden en daarmee de goede eigenschappen gecombineerd.
Naast darlingtons zijn er nog meer voorbeelden waarbij combinaties worden gebruikt om de beste eigenschappen te creëren zoals IGBT's e.d. in complexere zin ook opamps.
De opbouw van een darlington is als volgt: de basis van de darlingtontransistor is de basis van de eerste inwendige transistor, de collectors van beide inwendige transistoren zijn met elkaar verbonden en vormen de collector van de darlington. De emitter van de eerste transistor is inwendig verbonden met de basis van de tweede, de emitter van de tweede is de emitter van de darlington.
