De vier jaargetijden (Vivaldi)
De vier jaargetijden (Le quattro stagioni in het Italiaans) is een cyclus van vier vioolconcerten gecomponeerd door Antonio Vivaldi. De vier jaargetijden is Vivaldi's bekendste werk en behoort tot de populairste werken uit de klassieke muziek.
De concerten werden in 1725 voor het eerst gepubliceerd als een deel van twaalf concerten, genaamd Il Cimento dell'armonia e dell'inventione (De Krachtmeting van Harmonie en Inventie). De eerste vier concerten werden vernoemd naar een seizoen. Elk concert bestaat uit drie delen, met een langzaam middendeel en twee snellere hoekdelen.
Vivaldi schreef voor elk seizoen een sonnet.
Het toekennen van de seizoenen aan de vier concerten maakt De vier jaargetijden tot een van de eerste programmatische werken. In de partituur staan op diverse plekken aanduidingen die deze programmatische opzet verduidelijken en deze in de uitvoering ondersteunen, zoals de plekken waar het blaffen van de hond, het onweer, en diverse vogelgeluiden worden aangegeven.[1] Mede door de vernieuwende melodieën, harmonische contrasten en de helderheid van het stuk werd het bekend.
Inhoud |
[bewerken] Opbouw
[bewerken] Concerto Nr. 1 in E majeur, Op. 8, RV 269, "La primavera" (Lente)
- Allegro
- Largo e pianissimo sempre
- Danza Pastorale: Allegro
[bewerken] Concerto Nr. 2 in g mineur, Op. 8, RV 315, "L'estate" (Zomer)
[bewerken] Concerto Nr. 3 in F majeur, Op. 8, RV 293, "L'autunno" (Herfst)
- Allegro
- Adagio molto
- La Caccia
[bewerken] Concerto Nr. 4 in f mineur, Op. 8, RV 297, "L'inverno" (Winter)
- Allegro non molto
- Largo
- Allegro
[bewerken] Klankvoorbeeld
-
Derde deel, Allegro, uit L'inverno, met John Harrison, viool
 |
Meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Antonio Vivaldi op Wikimedia Commons. |
| Referenties |
