De vier jaargetijden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De vier jaargetijden (Le quattro stagioni in het Italiaans) is een cyclus van vier vioolconcerten gecomponeerd door Antonio Vivaldi. Hij voltooide dit werk in 1723. De vier jaargetijden is Vivaldi's bekendste werk en behoort tot de populairste werken uit de klassieke muziek.

Achtergrond[bewerken]

De concerten werden in 1725 voor het eerst gepubliceerd in een bundel van twaalf concerten, genaamd Il Cimento dell'armonia e dell'inventione (De Krachtmeting van Harmonie en Inventie). De eerste vier concerten werden vernoemd naar een seizoen. Elk concert bestaat uit drie delen, met een langzaam middendeel en twee snellere hoekdelen.

Vivaldi schreef voor elk seizoen een sonnet.

Het toekennen van de seizoenen aan de vier concerten maakt De vier jaargetijden tot een van de eerste programmatische werken. In de partituur staan op diverse plekken aanduidingen die deze programmatische opzet verduidelijken en deze in de uitvoering ondersteunen, zoals de plekken waar het blaffen van de hond, het onweer, en diverse vogelgeluiden worden aangegeven.[1] Mede door de vernieuwende melodieën, harmonische contrasten en de helderheid van het stuk werd het bekend.

Opbouw[bewerken]

Concerto Nr. 1 in E majeur, Op. 8, RV 269, "La primavera" (Lente)[bewerken]

Concerto Nr. 2 in g mineur, Op. 8, RV 315, "L'estate" (Zomer)[bewerken]

  • Allegro non molto
  • Adagio e piano - Presto e forte
  • Tempo impettuoso d'Estate

Concerto Nr. 3 in F majeur, Op. 8, RV 293, "L'autumno" (Herfst)[bewerken]

  • Allegro
  • Adagio molto
  • La Caccia

Concerto Nr. 4 in f mineur, Op. 8, RV 297, "L'inverno" (Winter)[bewerken]

  • Allegro non molto
  • Largo
  • Allegro

Klankvoorbeeld[bewerken]

Derde deel, Allegro, uit L'inverno, met John Harrison, viool

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Zie voor een voorbeeld van dit soort aanduidingen in de partituur deze site