Dedekind-oneindige verzameling

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

In de verzamelingenleer, een deelgebied van de wiskunde, is een verzameling A Dedekind-oneindig als er een strikte deelverzameling B van A bestaat, die gelijkmachtig aan A is. Expliciet betekent dit dat er een bijectieve functie van A op enige strikte deelverzameling B van A bestaat. Men noemt een verzameling Dedekind-eindig als deze niet Dedekind-oneindig is.

Vergelijking met de gebruikelijke definitie van een oneindige verzameling[bewerken]

Deze definitie van een "oneindige verzameling" moet worden vergeleken met de gebruikelijke definitie: een verzameling A is oneindig, wanneer deze verzameling niet kan worden ingevoerd in een bijectie met een eindig ordinaalgetal, namelijk een verzameling van de vorm {0,1,2 ,..., n-1} voor sommige natuurlijke getallen n - een oneindige verzameling is een verzameling die letterlijk "niet eindig", in de zin van een bijectie, is.

Tijdens de tweede helft van de 19e eeuw, namen de meeste wiskundigen eenvoudigweg aan dat een verzameling dan en slechts dan oneindig was als de verzameling Dedekind-oneindig was. Deze gelijkwaardigheid kan echter niet worden bewezen met de axioma's van de Zermelo-Fraenkel-verzamelingenleer, zonder het keuzeaxioma (AC) (meestal aangeduid als de "ZF"). De volledige kracht van het keuzeaxioma is niet nodig om de gelijkwaardigheid te bewijzen; in feite is de gelijkwaardigheid van de twee definities strikt genomen zwakker dan het axioma van aftelbare keuze