Ellis Island
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ellis Island is een eiland in de haven van New York City dat eind 19e en begin 20e eeuw dienst deed als grenspost voor aankomende nieuwe immigranten die zich in de VS wilden vestigden. Voor 1892 vonden de hier uitgevoerde controle plaats in Castle Clinton op Lower Manhattan onder de jurisdictie van de staat New York.
Oorspronkelijk Oyster Island (Oester Eiland) genoemd door de Nederlandse en later Engelse kolonisten van New York, werd dit eiland rond 1770 eigendom van Samuel Ellis, aan wie het zijn huidige naam dankt. Op het eiland werd later een fort gebouwd dat voor de verdediging van New York Harbor moest zorgen in onder andere de Oorlog van 1812.
Tussen 1 januari 1892 en november 1954 kwamen in totaal zo'n 12 miljoen immigranten door de poorten van het verwerkingscentrum op Ellis Island. Immigranten die per boot aankwamen in de haven van New York moesten onder andere een medische keuring ondergaan alvorens zij tot de VS werden toegelaten. Ongeveer 2% van de mensen die hier aankwamen werd de toegang tot de VS geweigerd, vaak wegens ernstige, chronische ziekten, oogziekten (trachoom) met blindheid als gevolg, mentale ziekten of criminele achtergronden van de immigranten. Veel van de immigranten vestigden zich in New York of het aangrenzende New Jersey. Een brand in 1897, die overigens geen levens kostte, verwoestte veel gebouwen en grote delen van de immigration records van de eerste 5 jaar.
In 1965 werd Ellis Island een onderdeel van het Statue of Liberty National Monument en in 1976 werd het opengesteld voor het publiek. Het huidige Ellis Island National Monument wordt door zo'n 2 miljoen mensen per jaar bezocht via een boottocht in combinatie met Liberty Island.
[bewerk] Media
 |
|
