Evingevangenis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Evingevangenis

De Evingevangenis (Perzisch: زندان اوین, Zendān Evin) is een gevangenis in Iran, die is gelegen in de wijk Evin in het noordwesten van Teheran. De gevangenis staat bekend om zijn vleugel met politieke gevangenen. Vanwege het grote aantal intellectuelen in de gevangenis heeft het de bijnaam "Universiteit van Evin" gekregen.[1]

Achtergrond[bewerken]

De Evingevangenis werd in 1972 in gebruik genomen. Toen vreesden de gevangenen het regime van Mohammed Reza Pahlavi, de sjah van Iran. De ayatollahs die de sjah na de Iraanse revolutie in 1979 opvolgden hielden de gevangenis in gebruik.

De gevangenis is gebouwd ten tijde van het regime van sjah Mohammad Reza Pahlavi op de plaats van het voormalige woonhuis van Zia al-Din Tabataba'i, die in 1921 korte tijd minister-president van Iran was. De instelling bevatte een executieplaats, rechtszaal en aparte celblokken voor criminelen, politieke gevangenen en een vrouwenafdeling. De gevangenis was oorspronkelijk van de SAVAK, de veiligheids- en inlichtingendienst van de sjah. Bij de ingebruikname was de gevangenis ontworpen voor 320 gevangenen (20 in eenzame opsluiting en 300 in twee grote blokken voor gezamenlijke opsluiting). In 1977 is de gevangenis uitgebreid voor het houden van meer dan 1500 gevangenen (met 100 cellen voor de meest belangrijke politieke gevangenen).[2]

Na de Iraanse revolutie in 1979 is het aantal gevangenen in Evin aanzienlijk uitgebreid tot 15.000 gedetineerden.[2]

Wreedheden[bewerken]

Wanneer Iraniërs aan de Evingevangenis denken, dan denken zij aan martelingen, bekentenissen en angst. Eenzame opsluiting vindt plaats in een cel van ongeveer 1,80 m bij 2 meter met alleen een raam in het plafond. Schrikbeelden zijn de bekentenissen waarbij met fysieke en psychologische wreedheden de persoonlijkheid van de gevangene geheel wordt afgebroken. Gevangenen worden maandenlang geslagen en het onmogelijk gemaakt te slapen. Uiteindelijk verkregen bekentenissen worden op de Iraanse staatstelevisie uitgezonden.[1] Maagden worden voor hun executie door de ondervragers verkracht, omdat men in Iran denkt dat maagden rechtstreeks naar de hemel gaan.[3] De ondervragers trouwen dan eerst met hen om hen 'legaal' te mogen verkrachten als hun vrouw. Maagden mogen omdat ze rechtstreeks naar de hemel zouden gaan anders niet worden terechtgesteld.[4]

Bekende gevangenen[bewerken]

  • Zahra Bahrami, een ter dood veroordeelde Iraans-Nederlandse vrouw, werd op 29 januari 2011 in de Evin gevangenis gedood. Onduidelijk is of zij is doodgemarteld of geëxecuteerd door ophanging.
Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b Iran's Evin Prison Likened to Torture Chamber National Public Radio, 19 juli 2007.
  2. a b Tortured confessions: Prisons and public recantations in modern Iran Ervand Abrahamian, University of California Press, 1999, ISBN 9780520218666.
  3. A Time to Betray, Reza Kahlili, Threshold Editions, ISBN 9781439189030
  4. Maagden verkracht voor 'legale' executie. Telegraaf (22 juli 2009)