Gallische Rijk

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het Gallische Rijk, ook wel Gallo-Romeinse Rijk of Gallische Keizerrijk (Imperium Galliarum) is het gebied dat onder controle stond van een serie opstandige keizers ingezet door Postumus in 260 tijdens de crisis van de 3de eeuw. Gedurende de Romeinse periode heeft zo'n rijk een aantal keren bestaan, de laatste keer door Aegidius in 461 toen de Romeinse macht in Gallië al op zijn retour was. De laatste jaren (464-486) staat het ook wel bekend als het Rijk van Syagrius naar zijn laatste heerser, of het Domein van Soissons naar zijn hoofdstad.

Gallische keizerrijk (260-274)[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Gallische keizerrijk voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

██ Gallische Rijk tussen 260 en 268.

Een kaart uit 271 met daarop twee afgescheurde rijken.

██ Romeinse Rijk

██ Het afgescheurde Gallische keizerrijk (260-274)

██ Het afgescheurde Palmyreense Rijk (260-273).

In 260 scheurde het Romeinse Rijk in drieën: in het oosten vormde zich na de Romeinse nederlaag tegen de Perzen in de slag bij Edessa het Palmyreense Rijk, in het westen splitsten de drie Gallische provincies, de twee Germaanse (Inferior en Superior), Britannia en Hispania zich af als het Gallische keizerrijk. Marcus Cassianius Latinius Postumus vestigde de hoofdstad van het afgescheiden rijk in Augusta Treverorum (Trier). De Spaanse provincies sloten zich reeds eind 268 weer bij Rome aan, in 274 werd de rest opnieuw onderworpen.

De volgende lijst somt de Gallo-Romeinse keizers op waarvan een enkeling uitsluitend bekend door uiterst zeldzame muntvondsten (maar muntvondsten van andere keizers zoals Postumus en Tetricus I en II zijn allesbehalve zeldzaam). Door de soms schaarse informatie zijn sommige jaartallen slechts gissingen.

Gallische usurpators[bewerken]

Het Gallische keizerrijk eindigde toen Tetricus I en zijn zoon zich (vrijwillig) overgaven aan keizer Aurelianus. Nadien zou er nog een aantal keren in Gallië een onafhankelijk rijk ontstaan, meestal als gevolg van usurpatie door een legerleider. Sommige van deze keizers slaagden erin vanuit Gallië de alleenheerschappij te verwerven van het gehele rijk. De meesten echter konden slechts tijdelijk standhouden en werden uiteindelijk verslagen.

Hieronder volgt een lijst van Romeinse keizers die in Gallië een machtsbasis hadden.

Gallo-Romeinse Rijk (461-486)[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Gallo-Romeinse Rijk voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Het Gallische koninkrijk (461-486)

Als laatste was er in de Gallische provincie Gallia Lugdunensis, het Gallo–Romeins rijk gesticht door Aegidius, een Romeinse generaal die zich in 461 afscheidde toen de verbinding met de rest van het rijk verloren ging. Dit Gallische rijk werd geleidelijk omringd door Germaanse koninkrijken. De laatste Gallische heerser stond bekend als Rex Romanorum ('koning der Romeinen'). In 486 werden de Gallo-Romeinen verslagen door de Clovis, en werd hun rijk toegevoegd aan het Frankische Rijk.

Hieronder volgt een lijst van de Gallo-Romeinse heersers van dit rijk.