Geolocatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Geolocatie (ook wel: geolocation, Eng.) is de wetenschap van het bepalen van de daadwerkelijke 'real-world' geografische locatie van de computer van een website bezoeker of van een website (of elke andere computer die verbonden is aan het internet) door middel van het IP-adres en andere middelen. Een website uitgerust met geolocatie-technologie kan de identiteit van een gebruiker in real-time achterhalen. Een simpele geolocatie-applicatie kan vrij nauwkeurig bepalen in welk land de gebruiker zich bevindt. Meer geavanceerde software kan zelfs stad-, straatnaam en gebruiker achterhalen.

Distributie van software[bewerken]

Websites die veel dataverkeer genereren, zoals de updatefunctie van Microsoft Windows, gebruiken geolocatie om gebruikers door te sturen naar de dichtstbijzijnde server. Op deze manier worden downloads sneller en bespaart men op de kosten van het vaak dure transitverkeer. Ook wordt zo de last over meerdere servers verspreidt, dus als er een server uitvalt is alles nog beschikbaar op andere mirrors.

Wettelijk[bewerken]

Tegenwoordig worden steeds meer banken en verkopers van software en andere bedrijven die online zijn door het USA PATRIOT Act, de Bank Secrecy Act, de Treasury Department’s Office of Foreign Assets Control en andere regelgevers in de VS en Europa ertoe bewogen om hun klanten voldoende duidelijk te identificeren. Deze wetten zijn ontworpen om het witwassen van geld tegen te gaan, om handel met terroristische organisaties of naties, die bijvoorbeeld een handelsverbod hebben, te voorkomen. Door na te gaan waar online bezoekers zich daadwerkelijk bevinden, kan geolocatie banken beschermen tegen het tegen de regels in overmaken van geld naar terroristische groepen. Het helpt softwareverkopers te voorkomen dat hun software wordt gedownload vanuit bijvoorbeeld Iran of China, wat in sommige gevallen tot zware wettelijke maatregelen kan leiden.

Fraudedetectie[bewerken]

Online verkopers en afhandelaars van online betalingsverkeer gebruiken geolocatie om mogelijke creditcardfraude te voorkomen door de locatie van de gebruiker simpelweg te vergelijken met het boekadres van de rekening en/of met het verzendadres dat door de gebruiker wordt opgegeven. Wanneer deze niet overeenkomen (zoals een order geplaatst vanuit Taiwan op een rekeningnummer uit Nederland) is dit een sterke indicatie van mogelijke fraude. Banken kunnen zogenaamde 'phishing'-aanvallen, het witwassen van geld en andere inbreuken op de veiligheid voorkomen door de locatie te bepalen als deel van het authenticatieproces. Vaak wordt geolocatie als aanvullende beveiligingstechniek gebruikt.

Regeringen, politie en veiligheidsdienst gebruiken geolocatie als een onderzoeksmiddel, om zodoende de gevolgde internetroutes van internetcriminelen te volgen en zo toekomstige aanvallen van dezelfde locatie te voorkomen.

Geomarketing[bewerken]

Bedrijven en adverteerders die online aanwezig zijn maken veelvuldig gebruik van geolocatiesoftware voor geomarketing om hun klanten te voorzien van gerichte advertenties en website inhoud – webpagina's in eigen taal, prijzen in eigen valuta, kortom alle producten en services gebaseerd op de geografische positie van de bezoeker.

Regionale licenties[bewerken]

Internet-filmverkopers en online uitzenders van live streaming video van sportevenementen zijn aan regionale licenties gebonden. Door geolocatie te gebruiken zijn zij er zeker van dat er aan de licentie wordt voldaan. Online casino's moeten ook aan dergelijke regels voldoen.

Geschiedenis[bewerken]

Geolocatie-technologie is relatief nieuw (1999), de eerste patenten werden in 2004 toegekend. De technologie is inmiddels wijd verspreid in verscheidene industrietakken, e-retail, banken, media, online gaming en ook politie.

Zie ook[bewerken]