Hybrid fibre-coaxial

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Hybrid Fiber Coaxial (HFC) (vertaald: Hybride Glasvezel Coax) is een term in de telecommunicatieindustrie voor een netwerk waarbij zowel glasvezel als coax gebruikt worden om breedbandverbindingen te realiseren. Het wordt veel gebruikt in kabeltelevisienetwerken. Doorgaans ziet een HFC-netwerk in België er uit zoals in het volgende schema:

HFC Network Diagram.svg

Een HFC-netwerk in Nederland is doorgaans een zogenaamde 'mini-ster'.

Veelal ligt van het head end (kopstation/hoofdeinde) tot de optical nodes (wijkcentrale) een glasvezelverbinding. Vanaf het wijkcentrale tot de eindgebruiker ligt coax. De fiber optic nodes converteren het optische signaal naar een elektronisch signaal en vice versa zonder dit te interpreteren.

Over HFC-netwerken worden doorgaans meerdere diensten aangeboden zoals analoge televisie, digitale televisie (zowel standaard definitie als hdtv), video on demand, telefonie en breedbandinternet.