Intercontinentale raket

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een Minuteman III-raket na een testlancering

Een intercontinentale raket of langeafstandsraket (Engels: InterContinental Ballistic Missile (ICBM); letterlijk: intercontinentale ballistische raket, is een ballistische raket voor het afleggen van zeer grote afstanden via een suborbitale ruimtevlucht, over het algemeen voor het bij het doel brengen van kernwapens. Ze zijn zo krachtig dat de wapens vaak geassocieerd worden met een apocalyptische kernoorlog.

Een ICBM in engere zin wordt vanaf de grond gelanceerd. Daarnaast is er de Submarine-Launched Ballistic Missile (SLBM), een door een strategische raket-onderzeeboot (SSBN) gelanceerde raket.

ICBM's verschillen van andere ballistische raketten omdat ze een groter bereik en snelheid hebben: middellangeafstandsraketten (IRBM's) en korteafstandsraketten. Raketten op afstand indelen is vanzelfsprekend subjectief en de grenzen zijn ietwat willekeurig gekozen en daarom kunnen de exacte grenzen tussen verschillende klassen nooit vaststaan behalve dan binnen groepen waarin een bepaalde standaard is afgesproken.

De volgende landen hebben op dit moment ICBM-systemen: Rusland, de Verenigde Staten, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en China. India en Pakistan hebben middellangeafstandsraketten maar zijn bezig met het ontwikkelen van ICBM's. Van Noord-Korea wordt gedacht dat zij een ICBM aan het ontwikkelen zijn; twee tests van iets verschillende ontwerpraketten in 1998 en 2006 waren maar weinig succesvol.

In 2002 hebben de Verenigde Staten en Rusland het SORT-verdrag getekend om hun voorraad ICBM's te verminderen tot 2200.