Intermodulatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Intermodulatie of intermodulatie vervorming is een fenomeen dat zich voor doet bij het moduleren van signalen. Hier kan het gebeuren dat twee ongewenste signalen door een mixer gaan en een output component genereren die gelijk is aan de gewenste signaal frequentie.[1]

Intermodulatie doet zich enkel voor in niet lineaire systemen. In een lineair systeem is het ingangssignaal immers een signaal met een vaste frequentie en zal het uitgangssignaal dus een signaal zijn met dezelfde frequentiecomponent. Het systeem kan enkel de amplitude en fase van het signaal wijzigen. Bij een niet lineair systeem worden er echter harmonischen gegenereert. Hierdoor heeft een niet lineair systeem met slechts één ingangsignaal meerdere uigangsignalen, namelijk signalen met als frequentiecomponent een meervoud van de originele frequentiecomponent. Wanneer er meerdere ingangssignalen zijn, kan men ook verwachten dat niet enkel de meervouden van de originele frequentiecomponenten voorkomen, maar ook de som van deze componenten onderling.

De tweede orde producten worden bij de meeste systemen echter gefilterd omdat ze buiten bandbreedte van het systeem liggen. De tweede orde vervorming komt voor op de volgende frequenties:

2f_{1}, 2f_{2}, f_{1} + f_{2} en f_{1} - f_{2}, waarbij f_{1} en f_{2} twee ingangsfrequenties zijn.

De derde orde producten komen voor op 2f_{1} + f_{2}, 2f_{1} - f_{2}, 2f_{2} + f_{1} en 2f_{2} - f_{1}.

Deze componenten liggen meestal wel binnen de bandbreedte van het systeem. Ze resulteren dus in een gewenste frequentie aan de uitgang van de mixer, maar deze component wordt gevormd door ongewenste ingangsfrequenties. Dit ongewenst resultaat of vervorming wordt intermodulatie vervorming genoemd.

Bronnen[bewerken]

  1. Beasley, Miller, Modern Electronic Communication Ninth Edition