Magnetische veldconstante

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De magnetische (veld)constante μ0 (permeabiliteit van het vacuüm) is een natuurkundige constante, die mechanische en elektromagnetische eenheden met elkaar verbindt. In het SI is de waarde exact gelijk aan:[1]

\mu_0 = 4 \pi \times 10^{-7}\ \mathrm{N} / \mathrm{A}^2 \approx 12,\!566\,370\,614 \times 10^{-7}\ \mathrm{N} / \mathrm{A}^2

Deze waarde is een gevolg van de definitie van de ampère in termen van de kracht tussen twee parallelle geleiders.[2] In vacuüm is de magnetische veldconstante gelijk aan de verhouding tussen het magnetische B-veld (om bijvoorbeeld lorentzkrachten uit te rekenen) en het H-veld (gegeven door de elektrische stroom):

\mathbf{B} = \mu_0 \mathbf{H} \!

De magnetische veldconstante μ0 is met de elektrische veldconstante ε0 en met de lichtsnelheid verbonden door:

c^2 = \frac{1}{\varepsilon_0\mu_0}

Terminologie[bewerken]

Historisch heeft de constante μ0 verschillende namen gehad. Algemeen spreekt men van "de magnetische permeabiliteit van een vacuüm", zoals in het rode IUPAP-boekje van 1987.[3] Nu is de natuurkundige nomenclatuur van het BIPM in het Frans "constante magnétique" en in het Engels "the magnetic constant".[1] In het Duits is "magnetische Feldkonstante" de officiële term.[4]

Toekomst[bewerken]

Volgens de voorgestelde herdefinitie van de basiseenheden, waaronder ook een herdefinitie van de ampère, zal de bovenstaande waarde 4 \pi \times 10^{-7} weliswaar nog steeds met grote nauwkeurigheid maar niet meer exact gelden.

Bronnen, noten en/of referenties