Maunderminimum

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Maunderminimum

Het Maunderminimum is de naam die aan een periode (1645 tot 1715) wordt gegeven, waarin buitengewoon weinig zonnevlekken te zien waren. De periode is vernoemd naar de astronoom Edward Maunder, die de ontdekking deed toen hij verslagen uit die tijd bestudeerde. In een periode van 30 jaar werden bijvoorbeeld maar 50 zonnevlekken waargenomen, terwijl dat normaal tussen de 40.000 en 50.000 zijn.

Geleerden hebben een sterk vermoeden dat het klimaat op aarde beïnvloed wordt door het aantal zonnevlekken. Het Maunderminimum dat optrad tussen 1645 en 1715 viel op één van de dieptepunten van de zogenaamde "Kleine ijstijd", genoemd omdat in deze perioden zeer veel koude winters gerapporteerd werden. De zonnevlekkencyclus is onder andere terug te zien in de jaartallen dat de Elfstedentocht verreden is. Doordat de afgelopen jaren de zonnevlekken tegen de verwachting in uitbleven of minder talrijk waren, raakte het verschijnsel Maunderminimum opnieuw in de belangstelling.

Het is naar verluidt zelfs 10.000 jaar geleden dat de activiteit zo snel afzwakte.[bron?] Zonnefysici schatten de kans dat de zon binnen 40 jaar opnieuw in een Maunderminimumfase terechtkomt op 20 procent.[bron?]

Zie ook[bewerken]