Method acting

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Method acting is een manier of techniek van acteren waarbij de acteur zich zo volkomen mogelijk probeert in te leven in de persoon die hij of zij gestalte moet geven. De acteur maakt gebruik van zijn eigen emoties en ervaringen teneinde de uitvoering zo levensecht mogelijk te laten zijn.

Herkomst[bewerken]

De basis van method acting werd aan het begin van de 20e eeuw in Rusland gelegd door Konstantin Stanislavski, werkzaam bij het Moscow Art Theatre. In de jaren veertig deed de methode zijn intrede in de Verenigde Staten. De Amerikaanse regisseur Lee Strasberg was de grote promotor van method acting en wordt wereldwijd als de grondlegger ervan gezien, hoewel hij zijn ideeën aan Stanislavski ontleende. Een groot aantal Amerikaanse acteurs studeerden bij Strasberg, waaronder: Marlon Brando, Paul Newman, Al Pacino en James Dean.

Populariteit[bewerken]

Method acting betekende een breuk met de aloude vrij statische manier van acteren zoals die tot halverwege de 20e eeuw gewoon was. De omslag van "gewoon acteren" naar method acting viel ongeveer samen met de opkomst van de filmindustrie. Tot de jaren vijftig werd er vooral op toneel geacteerd, de wijze van spelen was vrij sterk aangezet: luide stemmen, grootse gebaren. Dat paste bij het theater, maar in een film moet een acteur "kleiner" en levensechter spelen anders komt het al vrij snel onnatuurlijk over. Binnen de method acting techniek moeten acteurs één worden met de persoon die ze neerzetten. Sommige acteurs – zoals Meryl Streep, Robert De Niro en Daniel Day Lewis – gaan daar heel ver in. Ze zijn vaak maanden bezig met voorbereiding en meten zich zelfs een ander uiterlijk en een andere spraak aan om de persoon die ze spelen zo veel mogelijk te benaderen.

Laten zien, niet zeggen[bewerken]

Vanaf het begin zijn er twee scholen te onderscheiden binnen method acting. Eén school vindt dat acteurs gebruik moeten maken van hun eigen emoties en herinneringen, de andere school richt zich meer op fantasie. Voor beide scholen geldt dat één van de uitgangspunten is: zeg niet wat je doet of voelt, maar laat het zien. Een acteur die zegt: “Ik ben kwaad” is uit den boze. Binnen method acting hoeft hij dat niet te zeggen – hij moet het laten zien.

Method acting en episch theater[bewerken]

Ongeveer tegelijkertijd met method acting ontstond een andere, volstrekt tegenovergestelde stroming: die van het episch theater. In het episch theater mag de acteur zich niet inleven, hij moet juist afstand houden. Eén van de grondleggers van het episch theater is Bertolt Brecht.

Boeken over method acting[bewerken]

in het Engels

  • Respect for Acting door Uta Hagen
  • An Actor Prepares door Constantin Stanislavski
  • To the Actor door Michael Chekhov
  • On Acting door Sanford Meisner
  • Method or Madness door Robert Lewis
  • Advice to the Players door Robert Lewis
  • Slings and Arrows: Theater in My Life door Robert Lewis
  • The Actor's Studio: A Player's Place door David Garfield