Robert De Niro

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Robert De Niro
Robert De Niro in 2011
Robert De Niro in 2011
Algemene informatie
Volledige naam Robert Mario De Niro Jr.
Geboren 17 augustus 1943
Land New York City, New York Vlag van Verenigde Staten
Werk
Jaren actief 1965 - Heden
Beroep Acteur
Filmregisseur
Filmproducent
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Robert Mario De Niro Jr. (New York, 17 augustus 1943) is een Amerikaans acteur. Naast een aantal nominaties won hij een Oscar voor Beste Mannelijke Bijrol in The Godfather Part II (1974) en Beste Mannelijke Hoofdrol in Raging Bull (1980). Hij is een van de bekendere method actors, vooral bekend van het spelen van gekwelde, tegenstrijdige en vaak gewelddadige personages, waaronder verscheidene gangsters en andere verschoppelingen. Hij speelt vaak in films die zijn geregisseerd door Martin Scorsese. De Niro wordt gezien als een van de beste acteurs van zijn generatie.

Biografie[bewerken]

Robert De Niro werd geboren in de New Yorkse wijk Greenwich Village en groeide op in Little Italy. Hij is de zoon van het schilderskoppel Robert De Niro sr. en Virginia Admiral. Zijn ouders scheidden toen hij twee jaar oud was. Zijn moeder was van Nederlandse afkomst en praatte daar vroeger veel over thuis.[1] De Niro bezocht Amsterdam in 1984.[2]

De Niro deed zijn eerste toneelervaring op op tienjarige leeftijd, toen hij de rol van Laffe Leeuw kreeg in de schoolproductie van The Wizard of Oz. Op dertienjarige leeftijd verliet hij de middelbare school om lid te worden van een straatbende. De Niro jr. volgde een toneelopleiding aan het Stella Adler Conservatory of Acting en de Actor's Studio bij Lee Strasberg.

Acteercarrière[bewerken]

In de jaren zestig speelde hij voornamelijk in off-Broadwaystukken. Begin jaren zestig speelde hij tevens in zijn eerste film, The Wedding Party van Brian De Palma. Die film werd echter pas in 1969 in de bioscoop uitgebracht. Wel had hij een figurantenrol in Trois Chambres à Manhattan (1965) van Marcel Carné,en in hetzelfde jaar een rol in Encouter van Norman C. Chaitin. De Niro's eerste officiële filmdebuut kwam in 1968 met De Palma's Greetings. De film kreeg een vervolg, Hi, Mom!, in 1970.

Bekendheid volgde in 1973 met Bang the Drum Slowly, waarin hij te zien is als een stervende Major League honkbalspeler. Datzelfde jaar begon hij een vruchtbare samenwerking met Martin Scorsese met een memorabele rol als de simpele, gewelddadige gangster Johnny Boy in Mean Streets, naast Harvey Keitel. Hij speelde later in verscheidene films van Scorsese: Taxi Driver (1976), New York, New York (1977), Raging Bull (1980), The King of Comedy (1983), Goodfellas (1990), Cape Fear (1991) en Casino (1995).

In 1974 speelde hij de jonge Don Vito Corleone in Francis Ford Coppola's The Godfather Part II. Voor deze rol kreeg hij zijn eerste Academy Award, voor Beste Mannelijke Bijrol. De rol was grotendeels in het Siciliaans, en het was de eerste keer dat een Oscar werd gegeven aan een voornamelijk niet-Engelstalige rol. Hij oefende de streektaal met acteur Frank Campanella. De Niro kon niet aanwezig zijn bij de Oscaruitreiking. Hij was in Europa om 1900 van Bernardo Bertolucci te filmen, over de relatie tussen een rijke landeigenaar (De Niro) en zijn proletarische vriend (gespeeld door Gérard Depardieu). De film werd uitgebracht in 1976, net als Taxi Driver, De Niro's tweede film met Scorsese. Zijn rol van de vervreemde en gewelddadige taxichauffeur en Vietnamveteraan Travis Bickle zou iconisch worden. Hij zou voor altijd verbonden blijven met de volledig geïmproviseerde "You talkin' to me?"-monoloog. Het maakte van de acteur een ster en bezorgde hem een Oscarnominatie voor Beste Acteur. Voor Michael Cimino's The Deer Hunter (1978) kreeg hij opnieuw een Oscarnominatie.

In 1980 speelde Robert De Niro bokser Jake LaMotta in Scorseses meesterwerk Raging Bull. Voor de rol leerde De Niro niet alleen boksen, maar hij kwam ook 27 kg aan. De film kreeg acht Oscarnominaties, waaronder die voor Beste Film. Het leverde De Niro een Oscar voor Beste Mannelijke Hoofdrol op. Na die film volgde een periode van interessante, maar commercieel niet-succesvolle films. Tot die films behoren onder andere The King of Comedy (1983) van Scorsese, Sergio Leones Once Upon a Time in America (1984) en The Mission (1986) met Jeremy Irons. In 1986 keerde hij weer terug naar het theater met Cuba & His Teddy Bear. In 1987 werd De Niro benaderd door De Palma voor de rol van Al Capone in The Untouchables. Het zou zijn eerste hit in jaren worden. Voor de rol liet De Niro onder andere zijn haarlijn wijken door een deel van zijn haar af te scheren.

In het midden van de jaren tachtig wilde De Niro bewijzen een groter bereik te hebben. Hij wilde ook zijn komische talent ontplooien. Zijn eerste succesvolle komedie was Midnight Run (1988), waarin hij een premiejager speelt die maffia-accountant Charles Grodin naar de gevangenis begeleidt. Andere komedies met De Niro zijn onder andere Mad Dog and Glory (1993), Analyze This (1999), Meet the Parents (2000) en vervolg Meet the Fockers (2005).

Robert De Niro in 1988

In 1989 richtte hij samen met producente Jane Rosenthal zijn productiemaatschappij TriBeCa Productions op, vernoemd naar de buurt in Lower Manhattan waar het gevestigd is. Het jaar daarop was hij te zien in Penny Marshalls Awakenings als comapatiënt. Voor die rol werd hij genomineerd voor een Oscar. In 1990 was hij tevens te zien als de Ierse gangster Jimmy The Gent in het veelgeprezen Goodfellas, de eerste samenwerking met Martin Scorsese in zeven jaar. In 1991 maakten ze Cape Fear, waarin De Niro de wraakzuchtige verkrachter Max Cady speelde. Het werd, ondanks tegenvallende kritieken, hun grootste gezamenlijke hit.

De jaren negentig betekende met ongeveer drie films per jaar De Niro's meest productieve periode. In 1993 maakte De Niro zelfs zijn regiedebuut met het door Scorsese beïnvloede gangsterdrama A Bronx Tale, geproduceerd door TriBeCa. In 1995 maakte hij zijn laatste film met Scorsese, Casino, die zowel kritisch als commercieel niet aan de verwachtingen voldeed. Datzelfde jaar verscheen hij voor het eerst samen met Al Pacino op het scherm in Heat van Michael Mann (de twee speelden wel beiden in The Godfather Part II, maar deelden geen scènes). In 1997 was hij te zien als de amorele politieke strateeg Conrad Brean in Barry Levinsons politieke satire Wag the Dog.

Eind jaren negentig waren vooral zijn komedies het meest succesvol. Hij was te zien als gestreste maffiabaas op consult bij psychiater Billy Crystal in Analyze This en als de helse schoonvader van Ben Stiller in Meet the Parents. Beide films waren succesvol genoeg om een vervolg te krijgen. Daarnaast was hij in 2002 naast Eddie Murphy te zien in Showtime, en verleende hij zijn stem aan een haai in de animatiefilm Shark Tale (2004), waarin hij zijn voorgaande gangsterrollen parodieerde.

In 2006 regisseerde hij zijn tweede film, The Good Shepherd, een drama over de begindagen van de CIA met Matt Damon en Angelina Jolie in de hoofdrollen. Zelf speelt hij een kleine rol in de film.

Overige projecten[bewerken]

Robert De Niro investeert in TriBeCa, een buurt in Lower Manhattan, New York, sinds hij zijn productiemaatschappij TriBeCa Productions daar vestigde in 1989. Samen met Jane Rosenthal richtte hij tevens het Tribeca Film Festival op, dat sinds mei 2002 jaarlijks gehouden wordt. Het filmfestival wordt gehouden om de buurt nieuw leven in te blazen, maar ook om de New Yorkers een hart onder de riem te steken na de aanslagen op 11 september 2001.

De Niro is de (mede-)eigenaar van verscheidene restaurants, waaronder Rubicon in San Francisco, samen met Francis Ford Coppola en Robin Williams, en Nobu in New York. Ook is hij eigenaar van het in TriBeCa gelegen Greenwich Hotel.

Privé[bewerken]

De Niro is tweemaal getrouwd geweest. Van 1976 tot 1988 was hij getrouwd met actrice Diahnne Abbott. Samen hebben ze een zoon, Raphael (geboren in 1976). Hij is ook de adoptievader van haar dochter uit een eerdere relatie, Drena De Niro (1971). In 1997 trouwde hij met Grace Hightower, een voormalige stewardess. Hun zoon Elliot werd geboren in 1998. Na de geboorte vroeg het stel in 1999 een scheiding aan. De scheiding werd echter nooit officieel afgerond. In 2004 legden ze opnieuw hun huwelijksgeloften af. Ze werden in 2011, via een draagmoeder, ouders van dochter Helen Grace. Daarnaast heeft hij een tweeling met voormalig model Toukie Smith, met wie hij een jarenlange relatie heeft gehad. De tweeling, Aaron Kendrick en Julian Henry, zijn voortgekomen uit in-vitrofertilisatie en werden geboren in 1995. Naast zijn zes kinderen heeft De Niro tevens vier kleinkinderen, drie van zijn oudste zoon en één van zijn dochter Drena.

Hij heeft drie woningen in New York: een landgoed bij Marbletown en twee huizen aan de oost- en de westzijde van Manhattan. Hij heeft, in tegenstelling tot veel Hollywoodacteurs, nooit permanent in Los Angeles gewoond.

In februari 1998 werd De Niro tijdens een filmopname in Frankrijk opgepakt door de politie en negen uur lang ondervraagd in een onderzoek naar een prostitutiesyndicaat. De Niro heeft altijd ontkend. In een interview met het Franse dagblad Le Monde heeft hij gezworen nooit meer een voet in het land te zetten. De Franse politie heeft gezegd hem enkel als een mogelijke getuige te zien, nooit als verdachte.

In 2003 werd bij De Niro prostaatkanker vastgesteld. De prognoses waren goed en de dokters hebben aangegeven dat ze een volledig herstel verwachtten. De kanker is nu afgezwakt.

De Niro is een bekend aanhanger van de Democratische Partij. Hij lobbyde tegen de impeachment van Bill Clinton in 1998 en steunde Al Gore tijdens de presidentsverkiezingen in 2000, John Kerry in die van 2004 en Barack Obama in de verkiezingen van 2008.

Prijzen en nominaties[bewerken]

De Niro heeft in zijn leven verscheidene prijzen gewonnen, waaronder twee Oscars. Driemaal heeft hij een prijs uitgereikt gekregen voor zijn hele oeuvre. De eerste, een Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië, kreeg hij in 1993. In 2003 mocht De Niro de Lifetime Achievement Award van het American Film Institute in ontvangst nemen, en op 6 februari 2008 kreeg hij ook een prestigieuze Duitse oeuvreprijs, de Gouden Camera (Goldene Kamera).

Trivia[bewerken]

  • Voor de rol van Al Capone in de film The Untouchables uit 1987 droeg De Niro dezelfde onderbroeken als de bekende gangsterbaas.
  • In 1984 bracht de Britse meidenband Bananarama het liedje Robert De Niro's Waiting uit. Het verhaal gaat dat Robert De Niro zelf zich zo vereerd voelde dat hij de dames mee uit eten heeft genomen toen hij het nummer had gehoord.
  • Volgens een onderzoek uit 2009 van het Amerikaans filmblad Empire is Robert De Niro de nog levende acteur die de meeste sterfscènes heeft gespeeld. Hij speelde er maar liefst 14.

Filmografie[bewerken]

Filmografie als acteur
Jaar Titel Rol Opmerkingen
1968 Greetings Jon Rubin
1969 Sam's Song Sam Nicoletti
1969 The Wedding Party Cecil
1970 Bloody Mama Lloyd Barker
1970 Hi, Mom! Jon Rubin
1971 Jennifer on My Mind Mardigian
1971 Born to Win Danny
1971 The Gang That Couldn't Shoot Straight Mario Trantino
1973 Bang the Drum Slowly Bruce Pearson
1973 Mean Streets John 'Johnny Boy' Civello
1974 The Godfather: Part II Vito Corleone
1976 Taxi Driver Travis Bickle
1976 1900 Alfredo Berlinghieri
1976 The Last Tycoon Monroe Stahr
1977 New York, New York Jimmy Doyle
1977 The Godfather Saga Jonge Vito Corleone televisieserie
1978 The Deer Hunter Michael Vronsky
1979 The Swap Sammy Nicoletti
1980 Raging Bull Jake LaMotta
1981 True Confessions Des Spellacy
1983 The King of Comedy Rupert Pupkin
1984 Once Upon a Time in America David 'Noodles' Aaronson
1984 Falling in Love Frank Raftis
1985 Brazil Archibald 'Harry' Tuttle
1986 The Mission Rodrigo Mendoza
1987 Angel Heart Louis Cyphre
1987 The Untouchables Al Capone
1988 Midnight Run Jack Walsh
1989 Jacknife Joseph 'Jacknife' Megessey
1989 We're No Angels Ned
1990 Stanley & Iris Stanley Everett Cox
1990 Goodfellas Jimmy Conway
1990 Awakenings Leonard Lowe
1991 Guilty by Suspicion David Merrill
1991 Backdraft Donald 'Shadow' Rimgale
1991 Cape Fear Max Cady
1992 Mistress Evan M. Wright
1992 Night and the City Harry Fabian
1993 Mad Dog and Glory Wayne 'Mad Dog' Dobie
1993 This Boy's Life Dwight Hansen
1993 A Bronx Tale Lorenzo Anello
1994 Frankenstein The Creature
1995 Les Cent et une nuits de Simon Cinéma Le mari de la star-fantasme en croisière
1995 Casino Sam 'Ace' Rothstein
1995 Heat Neil McCauley
1996 The Fan Gil Renard
1996 Sleepers Father Bobby
1996 Marvin's Room Dr. Wally
1997 Cop Land Lt. Moe Tilden
1997 Wag the Dog Conrad Brean
1997 Jackie Brown Louis Gara
1998 Great Expectations Arthur Lustig
1998 Ronin Sam
1999 Analyze This Paul Vitti
1999 Flawless Walt Koontz
2000 The Adventures of Rocky & Bullwinkle Fearless Leader
2000 Men of Honor Master Chief/Senior Chief/Chief Leslie W. 'Billy' Sunday
2000 Meet the Parents Jack Byrnes
2001 15 Minutes Detective Eddie Flemming
2001 The Score Nick Wells
2002 Showtime Det. Mitch Preston
2002 City by the Sea Vincent LaMarca
2002 Analyze That Paul Vitti
2004 Godsend Richard Wells
2004 Shark Tale Don Lino (stem)
2004 Meet the Fockers Jack Byrnes
2004 The Bridge of San Luis Rey Archbishop of Peru
2005 Hide and Seek David Callaway
2006 The Good Shepherd Bill Sullivan
2007 Stardust Captain Shakespeare
2008 What Just Happened? Ben
2008 Righteous Kill Turk
2009 Everybody's Fine Frank
2010 Stone Jack Maybury
2010 Machete Senator McLaughlin
2010 Meet the Parents: Little Fockers Jack Byrnes
2011 Limitless Carl Van Loon
2011 Killer Elite Hunter
2012 Silver Linings Playbook Patrizio "Pat Sr." Solitano
2012 Red Lights Simon Silver
2013 The Big Wedding Don Griffin
2013 Malavita Fred Blake / Giovanni Manzoni
2013 Killing Season Benjamin Ford
2013 Last Vegas Paddy
2013 American Hustle Victor Tellegio
2013 Grudge Match Billy 'The Kid' McDonnen

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
Voorganger:
John Houseman
voor The Paper Chase
Academy Award voor Beste Mannelijke Bijrol
1974
voor The Godfather Part II
Opvolger:
George Burns
voor The Sunshine Boys

Voorganger:
Dustin Hoffman
voor Kramer vs. Kramer
Academy Award voor Beste Acteur
1980
voor Raging Bull
Opvolger:
Henry Fonda
voor On Golden Pond