Brian De Palma

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Brian De Palma
Brian De Palma (2007)
Brian De Palma (2007)
Volledige naam Brian Russel De Palma
Geboren 11 september 1940
Geboorteland Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Brian Russel De Palma (Newark (New Jersey), 11 september 1940) is een Amerikaans filmregisseur. Hij wordt gezien als een van de hoofdrolspelers in de Movie Brat-generatie van filmregisseurs, samen met anderen als Paul Schrader, Martin Scorsese, George Lucas en Steven Spielberg.

Biografie[bewerken]

Gedurende de jaren '70 en '80 van de 20e eeuw werkte De Palma veel samen met een selecte groep mensen. Hierbij zaten acteurs zoals Jennifer Salt, Amy Irving, Nancy Allen (zijn vrouw van 1979 tot 1983) en William Finley. De Palma wordt gezien als de persoon die de carrières van acteurs als Robert De Niro, Jill Clayburgh, John C. Reilly, John Leguizamo en Margot Kidder heeft gelanceerd of bevorderd.

Zijn vroegere werk laat een links en revolutionair wereldbeeld zien. Experimenten met vertelvormen lieten zijn intentie zien om de Amerikaanse Jean-Luc Godard te worden. Ook maakte hij gebruik van een documentaire-achtige stijl in zijn films, zoals gebruikelijk was in de late jaren '60, waardoor zijn fictiefilms een emotionele lading meekregen.

Zijn Hollywood-periode was niet erg succesvol. In de film Get to Know Your Rabbit werd door het productiebedrijf geknipt. De Palma ging terug naar het maken van onafhankelijke films. Hij experimenteerde met het moderniseren van zijn vroegere stijl. De film Obsession (een alternatieve emotionelere bewerking van Vertigo van Alfred Hitchcock) bleek later meer een verlengstuk van zijn experimenten om mannen- en vrouwenrollen te laten zien, dan een schaamteloze kopie.

In zijn werk zijn de thema's spanning en obsessie vaak aanwezig. Ook geslachtsidentiteit en de vernietigende natuur van de mannelijke blik ten opzichte van de vrouw is vaak te zien. Op technisch gebied staat hij bekend om zijn split screen, lange shots en zijn veelvuldig gebruik van slow-motion. De Palma's films zijn steeds eerder plot- dan karaktergericht. De regisseur is ook iemand die regelmatig een dialoog tot het minimum beperkt om zo veel mogelijk visueel te kunnen vertellen. Je krijgt als toeschouwer een eenvoudig verhaal dat ingewikkeld verteld wordt. Het effect is vaak een visueel spektakel met nadrukkelijk aanwezige filmtechnieken, zoals montage, muziek, enz.

Critici beschuldigen De Palma vaak de nadruk te leggen op technische aspecten van het vertellen van een verhaal ten koste van de menselijke kant. Ook over het 'kopiëren' van bekende films zijn de critici vaak niet te spreken. Deze meningen zijn in de loop der tijd wel herzien. De Palma wordt minder vaak bestempeld als iemand die kopieëert van Alfred Hitchcock, maar wordt steeds meer met regisseurs als Luis Buñuel en Jean-Luc Godard vergeleken. Zijn stijl wordt omschreven als surrealistisch, postmodernistisch en soms zelfs als absurdistisch.

Kenmerken[bewerken]

Inhoudelijk:

  • Terugkerende thema's zijn: voyeurisme, seks en geweld.
  • Het dubbelgangermotief
  • Verwijzingen naar beroemde films: scènes uit klassieke films worden nagedaan, de personages praten over films of de namen van personen of locaties zijn vernoemd naar namen uit andere films. Zo is de trappenscène in het station uit de film The Untouchables een verwijzing naar de trappenscène uit de film Potemkin van Sergei Eisenstein.
  • Lange scènes waarin de personages weinig doen. Personage kijken naar elkaar, achtervolgen elkaar of wachten ergens op. Deze scènes bevatten bijna geen dialogen en worden nadrukkelijk ondersteund door muziek. In deze scènes vindt een spanningsopbouw plaats, gevolgd door een korte scène met daarin een uitbarsting van snelle actie. Voorbeeld hiervan is de beroemde museumscène uit Dressed to Kill, die gevolgd wordt door een snelle vrijpartij in de taxi.

Visueel:

  • Split screen.
  • Slow-motion.
  • Shots van een televisiescherm waarop een programma te zien is. Dit programma vertelt iets over het verhaal van de film.
  • Langzame, glijdende camerabewegingen gemaakt met een jib of een kraan.
  • Long takes. Voorbeeld hiervan is de achtervolging uit Carlito's Way, deze is volledig in 1 shot opgenomen.

Trivia[bewerken]

Filmografie[bewerken]

Externe links[bewerken]