Misofonie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Misofonie (letterlijk: afkeer van geluid, van het Griekse μῖσος (misos) "haat" en φωνή (phónè) "stem, geluid") is een neurologische aandoening waarbij bepaalde, op zich onschuldige, geluiden heftige gevoelens van irritatie, walging of woede kunnen oproepen. Veel mensen met misofonie ervaren deze gevoelens ook bij het zien van repeterende bewegingen, zoals het wiebelen van een been.

Omschrijving en symptomen[bewerken]

Misofonie is vooral de afkeer van geluiden die door (andere) mensen geproduceerd worden, zoals smak-, slik-, drink- en ademgeluiden, maar soms ook het geluid dat iemand anders maakt, zoals typen op een toetsenbord. Op zich onschuldige en vaak ook zachte geluiden.

De emoties die worden opgeroepen zijn vaak dermate heftig, dat diegene die last heeft van deze geluiden gaat proberen ze te vermijden. Dit kan tot gevolg hebben dat mensen met misofonie zich steeds meer gaan isoleren.

Wanneer mensen met misofonie een trigger (een geluid) horen treedt er eerst een fysieke reactie op gevolgd door een emotionele reactie. Een fysieke reactie kan zijn: warm krijgen, transpireren en hoge hartslag. Het brein van mensen met misofonie reageert met een vecht- of vluchtreactie omdat het geluid als bedreigend wordt gezien.

Sommige mensen met misofonie melden last te hebben van tinnitus (oorsuizen) of hyperacusis (overgevoeligheid). Er is nauwelijks wetenschappelijke literatuur beschikbaar. Begin 2013 werd de meest uitgebreide studie tot nu toe gepubliceerd, waarin de symptomen van 42 Nederlandse misofoniepatiënten werden beschreven. Het AMC in Amsterdam is het enige instituut ter wereld dat een diagnose kan stellen, onderzoek doet en een effectieve behandeling biedt. Op internet worden voor misofonie ook andere benamingen gevonden, zoals selective sound intolerance en selective sound sensitivity syndrome (4S).

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties