Necronomicon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
(Rekwisiet)

De Necronomicon is een fictief boek ontsproten aan het brein van de schrijver Howard Phillips Lovecraft. Het boek werd voor het eerst genoemd in zijn kortverhaal "The Hound" uit 1924. De Necronomicon is binnen de werken van Lovecraft een grimoire van Arabische oorsprong.

De Necronomicon is zo mogelijk Lovecraft’s grootste bijdrage geweest aan het horror- en fantasygenre; veel andere schrijvers refereren in hun eigen werken naar het boek. Mede hierdoor wordt vaak gedacht dat het boek ook echt bestaat en gebeurt het niet zelden dat er in boekhandels of bibliotheken naar gezocht wordt. Het boek is tevens nauw verbonden met de Cthulhu Mythos.

Achtergrond[bewerken]

Naam[bewerken]

Waar de naam Necronomicon vandaan komt is niet helemaal zeker. Lovecraft zelf hield altijd vol dat hij de naam had afgeleid uit een droom,[1] maar anderen denken dat Lovecraft de naam mogelijk baseerde op Robert W. Chambers' verzameling korte verhalen.

Geschiedenis[bewerken]

In 1927 schreef Lovecraft een korte geschiedenis van hoe de Necronomicon zou zijn ontstaan.

De Necronomicon is geschreven door de Arabier 'Abdul Alhazred, die het schreef onder de titel Al Azif'. Alhazred was een van de weinige mensen die afwist van het bestaan van de goden Yog-Sothoth en Cthulhu, en aanbad hen. Hij bezocht onder andere "De naamloze stad" en deed veel kennis op over deze goden.

Na Hazred’s plotselinge dood in 738 werd zijn boek geregeld gelezen door filosofen. In 950 werd het vertaald naar het Grieks door Theodorus Philetas, die het de naam “Necronomicon” gaf. In 1050 werd het boek verboden en verbrand door Michaël I van Constantinopel. Hierna raakte het boek in de vergetelheid, tot het vanuit het Grieks naar het Latijn werd vertaald door Olaus Wormius in 1228. In 1332 werd het boek verboden door Paus Gregorius IX, maar toch bleven enkele Latijnse edities in omloop in het Duitsland van de 15e eeuw en het Spanje van de 17e eeuw. De magiër John Dee (1527-c. 1609) vertaalde het boek ook in het Engels, maar deze editie werd nooit gedrukt en er zijn slechts een paar fragmenten van bewaard gebleven.

Begin 20e eeuw waren er nog vijf exemplaren van de Necronomicon in het bezit van de volgende instanties:

Inhoud[bewerken]

Ondanks dat er in zijn verhalen veel naar de Necronomicon wordt gerefereerd, was Lovecraft altijd erg terughoudend in het geven van informatie over wat er nu precies in de Necronomicon staat. Hij vermeldde ook dat niemand ooit een echte Necronomicon zou kunnen schrijven die zou kunnen voldoen aan de verwachtingen van lezers die de cryptische aanwijzingen over de inhoud van de fictieve Necronomicon hadden gelezen. [2]

Wat vast staat is dat de Necronomicon veel informatie bevat over de goden en andere bovennatuurlijke wezens die in het universum bestaan. De inhoud van de Necronomicon is echter zo gruwelijk, dat veel lezers van dit boek - volgens Lovecraft - hun verstand verliezen.

Echte boeken met de titel Necronomicon[bewerken]

Verschillende uitgeverijen zijn op de populariteit van het boek ingegaan door zelf echte boeken met de titel Necronomicon uit te brengen, maar deze zijn lang niet altijd van dezelfde opzet als Lovecraft’s Necronomicon.

Op een bepaald moment publiceerde een Amerikaans antiquaar de titel op zijn catalogus. Uiteraard kregen de vele klanten die het wilden bestellen, als antwoord dat het reeds verkocht was.

Een ander incident was het invoeren van een valse steekkaart over dit boek in bibliotheekbestanden, waardoor de mythe van dit boek versterkt werd.[3]

Tegenwoordig bestaan er minstens drie versies van het boek, alle met verschillende inhoud.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Quotes Regarding the Necronomicon from Lovecraft’s Letters
  2. Letter to Jim Blish and William Miller, Jr., quoted in Joshi, "Afterword".
  3. L. Sprague de Camp, Literary Swordsmen and Sorcerers, p100-1 ISBN 0-87054-076-9