Nina Brink

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

(download/info)

Nina Brink, geboren als Nina Vleeschdrager (Amsterdam, 21 juli 1953) is een Nederlandse ondernemer. Ze is vooral bekend geworden als de voorzitter van de Raad van Bestuur van internetprovider World Online ten tijde van de beursgang in 2000 en de daarop volgende scherpe daling van de beurswaarde.

Inhoud 1 Voor World Online 2 World Online 3 Na World Online 4 Trivia 5 Externe links 6 Bronnen

[bewerken] Voor World Online

Nina Brink werd geboren in Amsterdam-Zuid. Toen ze drie jaar oud was brak in Hongarije de Hongaarse opstand uit. De joodse ouders van Nina Brink, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in een Jappenkamp hadden gezeten en het grootste deel van hun familie hadden verloren, besloten het zekere voor het onzekere te nemen en het gezin emigreerde naar Franstalig Canada. In Canada nam het gezin de naam Drageur aan.

Na het plotseling overlijden van haar vader keerde Nina Brink met haar moeder op 18-jarige leeftijd terug naar Nederland. Ze begon aan een studie psychologie aan de Rijksuniversiteit Leiden, maar maakte deze niet af en stapte over naar het bedrijfsleven. Samen met haar echtgenoot Ben Aka richtte ze het bedrijf MCA-Tronix op, dat later Akam International Holding zou gaan heten. In 1987 richtte ze met haar tweede echtgenoot Ab Brink A-Line Technologies, een distributeur van computeronderdelen, op. Op haar 30e jaar had Nina Brink al een vermogen van tientallen miljoenen guldens^[bron?].

A-Line Technologies werd in 1989 verkocht aan het door Willem Smit bestuurde automatiseringsbedrijf Newtron. Al snel nadat Newtron naar de beurs was gegaan ging het failliet en dankzij Joep van den Nieuwenhuyzen kon Nina Brink het bedrijf A-Line Technologies in 1990 weer terugkopen.

[bewerken] World Online

In 1995 richtte Nina Brink World Online op, ze wilde van het bedrijf de grootste internetprovider van Europa maken. World Online werd in korte tijd het symbool van de Nieuwe Economie. Op vrijdag 17 maart 2000 ging het bedrijf naar de beurs, de beursgang veroorzaakte een ware hype. Het aandeel World Online noteerde een koers van 43 euro, waarmee de totale waarde van World Online 12 miljard euro was. De prijs van een aandeel steeg al snel naar rond de 50 euro. Enkele grote aandeelhouders verkochten die eerste dag hun belang.

Op maandag 20 maart 2000 ging het mis. De verkoop van aandelen door grote aandeelhouders wekten argwaan bij andere beleggers en het regende verkooporders waardoor de koers van het aandeel rap daalde met tientallen procenten in enkele weken tijd. Al snel werd bekend dat Nina Brink enkele weken voor de beursgang haar eigen aandelen (15 miljoen stuks) had verkocht voor zes euro, nog geen zevende deel van de introductiekoers. Veel beleggers zeiden van dit feit niet op de hoogte te zijn geweest, alhoewel het (zij het enigszins verbloemd en op pagina 99) wel in het prospectus stond. De verkoop stond hier vermeld als 'transfer', de prijs waartegen de aandelen waren verkocht werd niet vermeld.

Veel van de kritiek richtte zich op Nina Brink persoonlijk. Op 13 april 2000, nog geen maand na de beursgang, werd ze door de Raad van Commissarissen ontslagen als bestuursvoorzitter en niet veel later vertrok ze bij World Online. In augustus 2000 noteerde een aandeel WOL 10 euro, rond die tijd werd bekend dat WOL overgenomen zou worden, hierdoor steeg de koers naar 15,80 euro. World Online werd begin september 2000 overgenomen door de Italiaanse internetprovider Tiscali voor 5,9 miljard euro, wat neerkwam op 20 euro per aandeel. De overname vond plaats door een aandelenruil. ^[1]

Gedupeerde beleggers dienden eind 2000 een aanklacht in tegen Nina Brink, volgens de gedupeerden had Brink valse informatie verstrekt en misbruik gemaakt van voorkennis. Het openbaar ministerie onderzocht de klachten en concludeerde dat er voor de beschuldigingen geen bewijs was. Hiermee was strafvervolging van de baan. ^[2] In diezelfde periode startte de de Vereniging van Effectenbezitters (VEB) namens ruim 10.000 gedupeerde beleggers een civiele procedure tegen World Online en Nina Brink.

In 2003 werd World Online in de civiele procedure als bedrijf schuldig bevonden aan het misleiden van beleggers. De rechtbank oordeelde dat World Online onrechtmatig had gehandeld jegens WOL-beleggers door de misleidende uitlatingen van Brink. Brink had doen voorkomen alsof ze nog steeds aandelen WOL bezat en dat beeld had ze niet gecorrigeerd. De rechter bepaalde dat de misleide beleggers recht hadden op schadevergoeding. ^[3] Na de uitspraak tekende de VEB hoger beroep aan, omdat de VEB vond dat ook de banken die de beursgang begeleidden schuldig waren aan misleiding. Op 3 mei 2007 oordeelde het gerechtshof in Amsterdam in hoger beroep wederom dat World Online onrechtmatig handelde door de beleggers relevante informatie te onthouden en door een te rooskleurig beeld van WOL te schetsen. Het hof concludeerde ook dat de banken ABN Amro en Goldman Sachs eveneens onrechtmatig gehandeld hadden tegenover beleggers. Het hof verweet de banken onder meer dat de informatie in de prospectus niet helemaal klopte en/of incompleet was. Ook waren ABN Amro en Goldman Sachs onvoldoende opgetreden toen World Online in persberichten een te optimistisch beeld schetste van de waarde van de onderneming. ^[4] Beleggers moeten hun schade, die volgens de VEB zeker 3 miljard euro bedraagt, verhalen op Tiscali - die in 2000 World Online overnam - en bij de banken. Nina Brink werd privé niet verantwoordelijk gehouden door het hof omdat zij optrad als bestuursvoorzitter en in die rol in de publiciteit trad, daarom werd WOL en haar rechtsopvolger Tiscali verantwoordelijk gehouden.

[bewerken] Na World Online

In de schaduw van de publiciteit richtte Nina Brink een nieuw bedrijf op: investeringsmaatschappij Renessence Ventures, via Renessence belegt Brink in andere ondernemingen. Ook richtte ze begin 2001 het bedrijf LaDot op samen met Eric Tolsma, LaDot kocht het failliete bedrijf FreeHosting op en wilde één van de grote hostingproviders in Nederland worden. Brink hield zich niet bezig met het bestuur van LaDot, ze trad alleen op als investeerder. Eind 2001 werd LaDot overgenomen door het Noorse ActiveISP, dat in 2004 van naam verandert: Active 24. In 2006 stootte Brink Active 24 af. Verder stapte Brink in 2003 in de forensische accountancy, ze richtte in 2003 een soort financiële toezichthouder op: 4iTrust. Onder anders Willem Vermeend, voormalig staatssecretaris van Financiën; Bas Eenhoorn, tot 2003 partijvoorzitter van de VVD en Sigismundus Lubsen, oud-commissaris van Heineken waren verbonden aan 4iTrust. 4iTrust werd geen succes, het bedrijf werd op 20 december 2007 failliet verklaard.^[5] Medio 2007 richtte Brink Danku op, dit bedrijf moet een keten van Hollandsch-Indische restaurants gaan vormen. De eerste fastfood vestigingen worden verwacht in New York en Sao Paulo. Pieter Storms, met wie Brink sinds augustus 2008 getrouwd is, is werkzaam voor Danku.^[6]

Nina Brink stond in 2006 met een geschat vermogen van 235 miljoen euro op plaats 97 in de Quote 500 ^[7]. In 2007 werd haar vermogen op 249 miljoen euro geschat. ^[8]

[bewerken] Trivia

• Enkele uren vóór de noodlottige aanslagen van 11 september heeft Nina Brink haar bankier gebeld en hem de opdracht gegeven om haar complete aandelenportefeuille te liquideren. Dit is vervolgens ook zo gebeurd. Volgens Nina Brink handelde ze op basis van intuïtie en is ze "hiervan zeker niet slechter geworden." ^[9]

• Brink heeft in 2004 een eredoctoraat ontvangen van de Ben Gurion Universiteit in Beër Sjeva^[10]. Via het Brink Fund of Excellence steunt zij deze universiteit financieel, waardoor ze in aanmerking komt voor dit doctoraat.^[11]

• Op 20 januari 2005 kwam Nina Brink in het nieuws door een artikel in Quote, waarin gesuggeerd werd dat topman Michael Schulhof als president-commissaris van World Online zou zijn afgetreden omdat hij met de bedrijfscreditcard prostituees zou hebben bezocht. Volgens het artikel in Quote was de eigenlijke reden voor zijn aftreden een seksaffaire met Nina Brink. Nina Brink kondigde daarop aan Quote te gaan aanklagen wegens laster. Het Amsterdamse OM zag in de daaropvolgende aangifte van Brink echter geen aanleiding tot een verder strafrechtelijk onderzoek.

• In april 2007 kwam Nina Brink opnieuw op een opvallende manier in het nieuws, dit keer naar aanleiding van haar vermeende betrokkenheid bij een inbraak bij de op 3 april 2007 aan de gevolgen van AIDS overleden Simon Suiker (60), kappershulp en astroloog van onder anderen eurocommissaris Neelie Kroes, vastgoedhandelaar Jan-Dirk Paarlberg, voetballer Ruud Gullit, Heineken-ontvoerder Willem Holleeder en advocaat Oscar Hammerstein. Daarbij zouden door Suiker opgenomen geluidsbanden zijn ontvreemd. Hammerstein kondigde aan aangifte te gaan doen wegens diefstal. Brink dreigde op haar beurt met juridische stappen tegen Hammerstein wegens smaad en laster, en het indienen van een klacht bij het tuchtcollege van de Orde van Advocaten. Tijdens een kort geding op 4 mei 2007 naar aanleiding van een klacht van de chauffeur van Brink stelde Hammerstein dat hij niet had gezegd dat de chauffeur in huis zou zijn geweest - ook al meldde een journalist van De Telegraaf dat hij wel degelijk deze beschuldiging had geuit - en dat ook in de toekomst niet te zullen zeggen. ^[12]

• In 2007 liep de affaire van Nina Brink met papiermagnaat Dick de Groot, eigenaar van Van Gelder Recycling, uit op juridisch steekspel waarbij Nina geld wilde zien. Brink eiste 1,3 miljoen euro van De Groot wegens gebruik van haar privé-vliegtuig.^[13]

• Sinds 2007 heeft Nina Brink een relatie met Pieter Storms met wie zij op 28 augustus 2008 trouwde.

• Op 3 mei 2009 verscheen een artikel in De Pers^[14] waarin gesuggereerd wordt dat Brink gebruik maakt van Zoekmachine-optimalisatie om de negatieve Google-resultaten te vervangen door positieve websites die in haar opdracht opgezet zijn door het bedrijf UniversalXS.

[bewerken] Externe links

• Nieuws en informatie over Nina Brink
• Interview met Nina Brink door Rob Trip in Nova 31 juli 2001

[bewerken] Bronnen