Oratorianen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Oratorianen (Latijn: Confederatio Oratorii Sancti Philippi Nerii; afgekort: CO) is een gemeenschap van apostolisch leven binnen de katholieke Kerk, die in 1574 werd gesticht door Philippus Neri (1515-1595). Zij noemden zich naar de plek van hun bijeenkomsten met gebed en muziek te Rome, in het oratorio van de Chiesa Nuova (Santa Maria in Vallicella). Deze bijeenkomsten stonden mede aan de wieg van het oratorium als muzikaal genre.

De Italiaanse theoloog en historicus Caesar Baronius (1538 – 1607), de Spaanse componist Tomás Luis de Victoria (1549-1611), de Nederlandse apostolisch vicaris Johannes van Neercassel (1625-1686) en de Engelse kardinaal John Henry Newman (1801 - 1890) waren oratorianen. De oratorianen zijn seculiere priesters, die geen bindende geloften afleggen en zich bezighouden met volksonderricht en jeugdopvoeding. De oratorianen telden in 2004 wereldwijd 418 priesters, naast 555 mannelijke religieuzen.

Oratorianen in België[bewerken]

Tijdens de Franse Revolutie werden de oratorianen uit België verjaagd en ze keerden sindsdien niet meer terug. Voordien waren ze werkzaam in Scherpenheuvel, Leuven, Mechelen, Oostende, Temse en Sint-Niklaas.

Externe link[bewerken]