Plasmacel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een plasmacel.

Plasmacellen[1] of plasmocyten[1] zijn immunoglobulineproducerende cellen die ontstaan zijn uit B-lymfocyten en vooral gekenmerkt worden door een grote hoeveelheid cytoplasma, een excentrisch gelegen kern die een radstructuur vertoont en een perinucleair optisch leeg hofje. B-cellen ontwikkelen zich tot plasmacellen na activatie door een T-helpercel (via de T cel afhankelijke B cel respons) of in het geval van een structureel eenvoudig antigen kan dit ook zonder T cellen (T cel onafhankelijke B cel respons).

De plasmacellen ontstaan uit B-lymfocyten in perifere secundaire lymfoïde organen, als daar onder andere zijn de milt en de lymfeknopen. Zij geraken vanuit het bloed in deze organen op dezelfde manier als T cellen en zullen er enkel levend blijven als ze hun overeenkomstige antigen vinden. Indien dit antigen, gepresenteerd op T-helper cellen, er niet is, gaan ze dood of verlaten ze het lymfoïde orgaan om weer naar het bloed te gaan. Bij activatie in de in perifere secundaire lymfoïde organen, kunnen de plasmacellen via lymfe en bloed naar het beenmerg gaan. Ze zullen van daaruit grote hoeveelheden antilichamen naar het bloed sturen. Voorts kunnen de B-cellen ook zelf in het lichaam worden verpreid en zullen ze daar geactiveerd worden via de T cel onafhankelijke B cel respons. Zo zullen ze bijvoorbeeld vanuit het bloed de nodige antilichamen aanmaken.

  1. a b Friedbichler, M., Friedbichler, I. & Eerenbeemt, A.M.M. van den (2009). Pinkhof Medisch Engels. Houten: Bohn Stafleu van Loghum.