Prairiehonden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Prairiehonden
Prairiehond.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Mammalia (Zoogdieren)
Orde: Rodentia (Knaagdieren)
Familie: Sciuridae (Eekhoorns)
Onderfamilie: Xerinae
Geslacht
Cynomys
Rafinesque, 1817
Typesoort
Cynomys socialis Rafinesque
(=Cynomys ludovicianus Ord)
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Zoogdieren

Prairiehonden (Cynomys) zijn een geslacht van op en onder de grond levende knaagdieren uit de familie eekhoorns (Sciuridae).

Kenmerken[bewerken]

Ze kunnen ongeveer 40 cm lang worden en wegen tussen de 1 en 4 kilo. In gevangenschap kunnen ze 8 à 10 jaar oud worden met uitschieters naar 12 jaar. De naam heeft het te danken aan het scherpe geblaf dat het dier laat horen.

Leefwijze[bewerken]

Prairiehonden zijn sociale dieren, die in meerdere familiegroepen samen in één gebied wonen: het zogenaamde prairiehondendorp. Deze dorpen bevinden zich onder de grond, waarbij elke familie zijn eigen ingang heeft met meerdere kamers. Vers gras is hun meest gebruikte voedsel. Ooit was er een enkele ondergrondse 'stad' met zo'n 400 miljoen bewoners en een oppervlak ter grootte van Nederland in de staat Texas.[bron?]

Bedreiging[bewerken]

Zelf vormen ze een aantrekkelijke prooi voor allerlei roofdieren. Vanwege de vele vervolging door de mens, die het beestje als ongedierte beschouwt, wordt de zwartstaartprairiehond met uitsterven bedreigd. Deze dieren bevolkten ooit in zeer grote getale de graslanden van Noord-Amerika, maar met de komst van het vee van de kolonisten is hun aantal danig gedaald.

Onderverdeling[bewerken]

Er zijn vijf soorten, waarvan een aantal bedreigd zijn in hun voortbestaan.