Prinses Amaliawindpark

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Prinses Amaliawindpark
Prinses Amaliawindpark
Prinses Amaliawindpark
Land Nederland
Locatie Noordzee
Coördinaten 52° 35′ NB, 4° 12′ OL
Aantal windmolens 60
Afstand tot de kust 23 km
Eigendom Eneco
Begin bouw 2006
Inbedrijfsname 2008
Prinses Amalia windmolenpark
Prinses Amalia windmolenpark

Offshore Windpark Q7 is een windmolenpark ten westen van het windmolenpark NoordzeeWind. Het ligt op ruim 23 km uit de kust van IJmuiden. De windmolens zijn bij goed weer vanaf het strand te zien.

Beschrijving[bewerken]

Er staan daar op 14 km² 60 Vestas V-80 windturbines van elk 2 MW. In totaal is in dit windmolenpark een vermogen van 120 MW geïnstalleerd. De windmolens kunnen jaarlijks zo'n 435 GWh aan elektriciteit leveren, dat is genoeg om 125.000 huishoudens van stroom te voorzien. Met de komst van dit windpark wordt er jaarlijks 225.000 ton CO2-uitstoot vermeden.

Subsidie[bewerken]

Voor de bouw en exploitatie van het windpark geeft de overheid een subsidie van 9,7 eurocent per opgewekte kilowattuur.[1] Deze vergoeding was vastgelegd in de MEP, de subsidieregeling voor duurzame energie. Windpark Q7 ontvangt jaarlijks maximaal 42 miljoen euro aan subsidie en daar komt nog eens zo'n 20 miljoen euro bij door de verkoop van elektriciteit tegen een marktprijs van ongeveer 5 eurocent per kilowattuur.[1] Van de totale inkomsten is twee derde subsidiegeld.[1] Voor iedere ton CO2-uitstoot dat jaarlijks wordt vermeden bedraagt de subsidie 190 euro.

Bouwgeschiedenis[bewerken]

Half 2006 is de bouw van start gegaan. Eind september 2007 zijn de windturbines geïnstalleerd, deze staan in zo'n 20 meter diep water. Op 4 juni 2008 is het hele park officieel geopend. Bij deze opening is het park gedoopt tot Prinses Amaliawindpark.

Bij de bouw waren de aandeelhouders van dit park zijn Eneco, Econcern en Energy Investments Holding. Ze hebben samen 200 miljoen euro geïnvesteerd en daarnaast nog een lening van 190 miljoen euro. Daarmee komt de investering op circa 3200 euro per geïnstalleerd kW. Dat is veel hoger dan wat ECN in 2003 schatte voor windmolens op zee, namelijk circa 1600 euro per geïnstalleerd kW. Na het faillissement van Econcern in 2009 is op 1 oktober 2011 Eneco 100% eigenaar van het windpark geworden.

Constructiefout[bewerken]

De windturbines zijn met monopalen verankerd in de zeebodem. De monopaal is een holle stalen buis van 50 meter lang en met een diameter van 4 meter. Ze wegen 320 ton en de palen zijn tot een diepte van ongeveer 25 meter de grond in geheid. Na het heien wordt op de monopaal een transitiestuk geplaatst waarop de toren rust met de windturbine. Een jaar na de ingebruikname werd een probleem met de cementlijm geconstateerd waardoor de molens kunnen verzakken.[2] Door de loslatende cementlijm kan ijzer op ijzer gaan rusten waardoor er slijtage optreed en Eneco moet 47 miljoen euro uitgeven om de constructiefout te repareren.[2]

Productie[bewerken]

In 2014 wekten de molens van het park 418 GWh stroom op, dat is vergelijkbaar met het jaarverbruik van zo’n 135.000 huishoudens.[3] Naast de redelijk stabiele hoge jaarproductie waren de molens gemiddeld 98% van de tijd beschikbaar.

Jaar Productie Huishoudens
2009 420 GWh 135.000
2010 363 GWh 117.000
2011 419 GWh 135.000
2012 422 GWh 135.000
2013 433 GWh 140.000
2014 418 GWh 135.000
Luchtfoto van het Prinses Amaliawindpark
Luchtfoto van het Prinses Amaliawindpark

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b c NRC Handelsblad Een flinke zeebries met subsidie, 11 juli 2007, geraadpleegd op 29 april 2015
  2. a b Elsevier De windmolens op zee kunnen niet tegen zout, 21 april 2015, geraadpllegd op 29 april 2015
  3. Energiebusiness Prinses Amaliawindpark draait goed jaar, 14 januari 2015, geraadpleegd op 29 april 2015