S-Video

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
S-Video
S-Video
Namen S(eparate)-Video, S-VHS
Videosignaal NTSC, PAL en SECAM-video
Type aansluiting Mini-DIN connector
Diameter aansluiting 9,5 mm
Jaar van ontstaan 1987
Aantal pinnen 4 of 7
Impedantie 75 Ω
S-Video
Functie pinnen 1: Aarde (Y)
2: Aarde (C)
3: Helderheid (luminantie) en synchronisatie-informatie (zwart-wit)
4: Kleurinformatie (chrominantie)

Separate video of kortweg S-Video is een norm om videosignalen te transporteren, waarbij de kwaliteit ten opzichte van de normale video-verbinding is verbeterd. Deze norm is voor het eerst geïntroduceerd in Japan in 1987.

[bewerken] Beeld

Separate video bereikt de betere kwaliteit door de kleurinformatie (chrominantie) over een aparte geleider te versturen (separate = gescheiden). Daarom wordt er van een vierpolige Mini-DIN-plug gebruikgemaakt. Het videosignaal met de helderheids- (luminantie) en synchronisatie-informatie (zwart-witbeeld dus) wordt over een tweede geleider verstuurd. Beide signalen worden afgesloten met 75 Ohm en hebben een aparte massa-aansluiting. Ook de beide coaxiale verbindingen in de gebruikte kabel dienen een impedantie van 75 Ohm te hebben.

In de scart-plug wordt in dit geval pin 13 (rood, van de R-, G- en B-signalen) opgeofferd om het chrominantiesignaal te kunnen herbergen.

S-Video-kabels worden tegenwoordig veel gebruikt om een personal computer aan te sluiten op een televisie. Indien de televisie geen directe S-Video-aansluiting heeft, kan gebruik worden gemaakt van een verloopstekker naar scart.

[bewerken] Geluid

Omdat S-Video geen geluid "meeneemt", dient er van de computer nog een aparte kabel aangesloten te worden op de televisie. Hiervoor kan meestal een verloopstekker van mini-jack naar een rood-witte tulpstekker worden gebruikt.

[bewerken] Externe links

Persoonlijke instellingen
Naamruimten
Varianten
Handelingen
Navigatie
Informatie
Hulpmiddelen
Afdrukken/exporteren
In andere talen