Sjakohoenders en hokko's

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sjakohoenders en hokko's
Spix' sjakohoen
Spix' sjakohoen
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Galliformes (Hoendervogels)
Familie
Cracidae
Vigors, 1825
Afbeeldingen Sjakohoenders en hokko's op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Sjakohoenders en hokko's op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

Sjakohoenders en hokko's (Cracidae), ook Craciden genoemd, zijn een familie van hoendervogels, die ook wel sjakoehoenders worden genoemd. Deze dieren leven in Centraal- en Zuid-Amerika en het zijn de tegenhangers van de fazanten en pauwen uit de Oude Wereld. De familie telt 54 soorten.[1]

Kenmerken[bewerken]

Sjakoehoenders zijn grote, vaak boombewonende bosvogels met een lange brede staart en stompe vleugels. De grootste soort is de bruine hokko (Crax rubra) die bijna een meter lang wordt. De mannetjes zijn zwartgekleurd en hebben een gele snavel, terwijl vrouwelijke hokko’s een zwart-witte kop en een roodbruin of donkerbruin verenkleed hebben.

Echte hokkos zijn meestal zwart of bruin (alleen de nachthokko is oranjekleurig). Ze leven meestal 's nachts, met name de nachthokko. Andere soorten zijn de zwarte hokko, bruine hokko en geelknobbelhokko. De zwarte en geelknobbelhokko lijken sprekend op elkaar. Ze verschillen van elkaar doordat de ene een witte staartpunt heeft.

Leefwijze[bewerken]

Het sjakoehoen bewoont vochtige en half-droge bossen. Gedurende de dag zoekt deze sjakoehoen op de bosbodem naar allerlei zaden, vruchten, bladeren en insecten, maar verder houdt de bruine hokko zich verscholen in de bomen. Gewoonlijk leeft dit dieren in paren, maar soms komt het voor dat de hokko kleine familiegroepjes vormt.

Half-droge gebieden en bossen in het laagland van Midden-Amerika worden bewoond door de circa 45 cm grote kuifsjakohoen (Penelope purpurascens). Het is een schuw dier, maar hij verraadt zich door zijn krassende roep, die vaak te horen is in de ochtend- en avondschemering. De kuifsjakoehoen voedt zich met jonge zachte blaadjes en bessen, en hij loopt al etend over de takken.

In vochtige regenwouden tot een hoogte van 1000 m kan de bruine chachalaca (Ortalis vetula) gevonden worden. Deze vogel is vooral actief in de schemering. Paarsgewijs lopen of rennen de chachacala’s dan over de takken, op zoek naar wilde vijgen, bessen en sappige bladeren.

Taxonomie[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties